Bu müfessire göre âyetteki 'lâ tehâfü' ifadesi, Hz. Musa'nın ne arkadan Firavun'un kendisine yetişmesinden ne de önden boğulma veya çamura batmaktan korkmaması gerektiğini bildirmektedir. Ayrıca 'yebsâ' kelimesi denizde kuru bir yol anlamına gelir ve bu husus Mücahid'den nakledilen rivayetlerle desteklenmiştir. Taberî kıraat farklılıklarını da ele alarak 'lâ tehâfü' okuyuşunun ref ile okunmasının daha fasih olduğunu belirtmiştir.

وأما قوله: فإنه يعني: لا تخاف من فرعون وجنوده أن يدركوك من ورائك، ولا تخشى غرقا من بين يديك ووحلا

Zemahşerî bu ayette 'ضرب' fiilinin 'اجعل' (yol açma, tahsis etme) anlamında kullanıldığını belirtir; 'يبساً' kelimesinin ise 'yeb(i)s' kökünden gelen ve kuruluk anlamı taşıyan bir mastar-vasıf olduğunu, farklı okuma biçimlerinin (يبس/يابس) dilbilimsel açıdan mümkün olduğunu açıklar. Ayrıca 'لا تخف' okumasının üç farklı gramer izahını sunar; bunlardan birine göre buradaki elif fasıla (ayet sonu ritmi) için zaid olup fiilin lam harfi değildir.

ولا يخلو اليبس من أن يكون مخففا عن اليبس . أو صفة على فعل . أو جمع يابس ، كصاحب وصحب ، وصف به الواحد تأكيدا

Râzî bu bölümde Tâhâ 77'deki 'yebsâ' (kuru yol) kelimesinin okunuş farklarını (yebsâ/yâbisâ) ve anlamlarını tartışır; ayrıca Musa'nın denizi yarmasıyla ilgili İsrailoğulları'nın birbirini görmek istemesi, Firavun'un denize girme sebebi ve Cebrail'in kısrak/aygır hilesi rivayetlerini nakledip bunların aklî ve mantıkî açıdan zayıf yönlerini eleştirir. Ona göre daha uygun açıklama, Firavun'un askerlerinin önce denize girip boğulmadığını görünce güvenle ilerlemesi ve ardından tamamının suya girince Allah'ın onları boğmasıdır. Ayrıca 'lâ tehâfü' ve 'lâ tahşâ' ifadelerinin dilbilimsel tahlilini yaparak bunların Firavun'a yetişilme ve boğulma korkusuna işaret ettiğini belirtir.

بل الأولى أن يقال : إنه أمر مقدمة عسكره بالدخول فدخلوا وما غرقوا فغلب على ظنه السلامة فلما دخل الكل أغرقهم الله تعالى

Kurtubî'ye göre bu ayette Musa'ya, denizde onlar için kuru (yaş çamursuz, susuz) bir yol açması emredilmekte; 'lâ tekhâfü dereken' ifadesi Firavun'un yetişmesinden korkma, 'lâ tahşâ' ifadesi ise denizin sana dokunmasından (boğulmaktan) çekinme anlamındadır. Hamza kıraatinde 'lâ tehaf' okunuşu emrin cevabı olarak, 'lâ tahşâ' ise ayrı bir cümle olarak yorumlanmıştır.

قال بن جريج قال أصحاب موسى : هذا فرعون قد أدركنا وهذا البحر قد غشينا فأنزل الله تعالى أي يابسا لا طين فيه ولا ماء

İbn Kesîr, İsrailoğulları'nın denizden geçişi sırasında suyun aralarında yollar açtığı, her grubun diğerini görebildiği bir sahne tasvir eder. Firavun ve ordusunun denize dalışını, Cebrail'in bir kısrak üzerinde gelip Firavun'un atını cezbederek denize sürüklemesi ve Mikail'in de arkalarından gelerek hiçbirini bırakmayıp hepsini denize sevk etmesi şeklinde anlatır. Sonunda Allah'ın denize emrederek dalgaları onların üzerine kapattığını ve Firavun'un boğulma anındaki halini nakleder.

وجاء جبريل عليه السلام على فرس وديق حائل فمر إلى جانب حصان فرعون فحمحم إليها واقتحم جبريل البحر فاقتحم الحصان وراءه

Beydâvî'ye göre 'fadrib lehum' ifadesi 'onlara yol yap/belirle' anlamındadır ve Arapların 'malında ona bir pay ayırdı' veya süt sağıp yoğurt yapma anlamındaki kullanımlarından türetilmiştir. 'Yebsen' kelimesi kuru anlamında bir mastar olup sıfat olarak kullanılmıştır; farklı okuyuşları (yebesen, yübsen gibi) dilbilgisel açıdan çeşitli izahlarla açıklanmıştır. 'Lâ tehâfü dereken' ifadesi emir sahibinin durumunu (hal) belirtir, yani düşmanın onlara yetişmesinden emin olma anlamındadır; 'lâ tahşâ' ise ya yeni bir cümle başlangıcı ya da öncekine atıftır ve boğulma korkusundan emin olmayı ifade eder.

فاضرب لهم طريقا فاجعل لهم، من قولهم ضرب له في ماله سهما أو فاتخذ من ضرب اللبن إذا عمله. في البحر يبسا يابسا مصدر وصف به يقال يبس يبسا ويبسا كسقم سقما وسقما