Taberî'ye göre Musa ve Harun, Firavun'u kendilerine emredilen şeye davet ettiklerinde onun kendilerine acele ceza vermesinden korktuklarını söylemişlerdir. Bu görüşe göre 'yefruta' kelimesi, birinin diğerine karşı bir işte öne geçmesi, çabuk davranması anlamına gelir. Taberî ayrıca bu kökten türeyen 'ifrat' (aşırılık, haddi aşma) ve 'tefrit' (bir işte gevşeklik gösterme, ihmal etme) kavramlarını da açıklamıştır.

وأما الإفراط: فهو الإسراف والإشطاط والتعدي. يقال منه: أفرطت في قولك: إذا أسرف فيه وتعدى. وأما التفريط: فإنه التواني. يقال منه: فرطت في هذا الأمر حتى فات: إذا توانى فيه.

Zemahşerî, Musa ve Harun'un 'Rabbimiz, onun bize karşı taşkınlık göstermesinden ya da azgınlaşmasından korkarız' ifadesindeki korkularının kaynağını çeşitli ihtimallerle açıklar: Firavun'un şeytana kapılması, kibri ve rablik davası, riyaset sevgisi veya kavmi olan azgın Kıptîlerin kışkırtması gibi sebeplerden birinin onu aceleyle cezalandırmaya sevk edebileceğinden korktuklarını belirtir. Ayrıca 'yefruta' ifadesinin mutlak ve dolaylı (remz yoluyla) getirilmesini, edep gereği çirkin bir sözü açıkça söylemekten kaçınmanın bir göstergesi olarak yorumlar.

خافا أن يحمله حامل على المعاجلة بالعقاب من شيطان ، أو من جبروته واستكباره وادعائه بالربوبية . أو من حبه الرياسة ، أو من قومه القبط المتمردين الذين حكى عنهم رب العزة بالتخطى إلى أن يقول فيك ما لا ينبغي ، لجرأته عليك وقسوة قلبه . وفي المجىء به هكذا على الإطلاق وعلى سبيل الرمز : باب من حسن الأدب وتحاش عن التفوه بالعظيمة .

Bu metin, hitabın aslında yalnızca Musa'ya yönelik olduğunu, ancak Harun ona tabi olduğu için hitabın ikisine birden yöneltilmiş sayıldığını aktarır. Ayrıca 'sadrın şerh olunması' korkunun tamamen zail olması anlamına gelmeyip, emir ve şeriatları hata ve tahriften koruyarak kavrama gücü kazanmak anlamına geldiği belirtilir. Musa ve Harun'un Firavun'un aşırı gitmesinden (yefrut) korkması, ya acele ceza vermesi ya da onları öldürtecek bir sebebe sürüklenmesi ihtimaliyle açıklanır.

أحدها : أن الكلام كان مع موسى عليه السلام وحده إلا أنه كان متبوع هارون فجعل الخطاب معه خطابا مع هارون وكلام هارون على سبيل التقدير

Kurtubî, önce (يفرط) kelimesinin kıraat farklılıklarını ve dilbilimsel anlamlarını (acele etme, aşırı gitme, öne geçme cezası) aktarır. Ardından Musa ve Harun'un Firavun'dan korkması meselesine geçerek, Allah'ın peygamberlere ve velilere düşman korkusunu bir sünnet olarak koyduğunu, bu korkunun onların Allah'a olan marifet ve güvenleriyle çelişmediğini belirtir. Bu görüşü desteklemek için Hz. Peygamber'in hendek kazması, sahabenin Habeşistan ve Medine'ye hicretleri gibi örnekler verir.

وهذه الآية ترد على من قال : إنه لا يخاف والخوف من الأعداء سنة الله في أنبيائه وأوليائه مع معرفتهم به وثقتهم

İbn Kesîr'e göre âyetteki '(firavunun) acele etmesi' ve 'azgınlık yapması' korkusu, Musa ve Harun'un firavunun kendilerine haksız yere ceza vermesinden veya saldırmasından korkmalarını ifade eder; oysa onlar bu muameleyi hak etmemektedirler.

يعنيان أن يبدر إليهما بعقوبة أو يعتدي عليهما فيعاقبهما وهما لا يستحقان منه ذلك

Beydâvî'ye göre Musa ve Harun'un 'yefruta aleynâ' korkusu, Firavun'un kendilerine ceza konusunda acele edip davetin tamamlanmasını ve mucizenin gösterilmesini beklemeden onlara zarar vermesinden korkmalarıdır. 'Yatgâ' ifadesi ise Firavun'un küstahlığı ve edepsizliği sebebiyle taşkınlığını artırıp Allah hakkında söylenmemesi gereken sözler söylemesinden korkmalarını ifade eder. Allah'ın cevabı olan 'inneni meaküma esmeu ve erâ' ise, Allah'ın onları koruma ve yardım ile beraber olduğunu, aralarında geçen her söz ve fiili işitip gördüğünü bildirmektedir.

قالا ربنا إننا نخاف أن يفرط علينا أن يعجل علينا بالعقوبة ولا يصبر إلى تمام الدعوة وإظهار المعجزة، من فرط إذا تقدم ومنه الفارط وفرس فرط يسبق الخيل