Bu müfessire göre ayetteki 'anet' ifadesi, tüm yaratılmışların yüzlerinin diri ve daim olan Allah'a boyun eğip zillet göstermesini, O'na teslim olmasını ifade eder; bu durum secdede yüzün, elin ve ayakların yere konulmasıyla somutlaşır. Ayrıca 'zulüm' kelimesi burada şirk olarak açıklanır ve kıyamet gününde şirk yükü taşıyarak gelen kimsenin istediğine ulaşamayacağı belirtilir.

وأصل العنو الذل، يقال منه: عنا وجهه لربه يعنو عنوا، يعني خضع له وذل، وكذلك قيل للأسير: عان لذلة الأسر

Bu metin, Taha 111'deki 'وعنت الوجوه' ifadesinin, yüzlerin zillete düşmesini ve o gün mülk ile kahrın yalnızca Allah'a ait olmasını ifade ettiğini belirtir. Yüzlerden kastın aslında mükellef kişilerin kendileri olduğu, zira zillet vasfının yüzlere değil mükelleflere ait bir sıfat olduğu açıklanır. Ayrıca 'hıybet' (mahrumiyet) kelimesiyle zulümle Allah'a gelip tövbe etmeyen kişinin sevaptan mahrum bırakılmasının kastedildiği ve Mu'tezile'nin bu ayeti afvın reddi için delil getirdiği aktarılır.

ومعناه أن في ذلك اليوم تعنوا الوجوه أي تذل ويصير الملك والقهر لله تعالى دون غيره ومن / لفظ العنو أخذوا العاني وهو الأسير

Kurtubî bu ayette geçen 'anet' kelimesini dil âlimlerinden nakillerle açıklar: kelime zillet, boyun eğme, secde ve huşû anlamlarını taşır. Farklı müfessirlerden (İbn Abbas, Mücahid, Kelbî, Atıyye, Talk b. Habib, İkrime) bu kelimeye dair değişik yorumlar aktarılır; bazıları bunu kıyamet günü Allah'a teslimiyet, bazıları rükû ve secde, bazıları da esaret/boyun eğme (galebe) anlamında açıklar. Ayrıca 'vücûh' (yüzler) ifadesinin insanlar için kullanılmasının sebebi, zillet eserlerinin en çok yüzde belirmesidir.

وقال بن عباس : ( عنت ) ذلت وقال مجاهد : خشعت الماوردي : والفرق بين الذل والخشوع وإن تقارب معناهما أن الذل أن يكون ذليل النفس والخشوع أن يتذلل لذي طاعة

İbn Kesîr'e göre 'anet' ifadesi tüm mahlukatın kayyum ve hiç ölmeyen diri olan Allah'a boyun eğip küçülmesini, itaat edip teslim olmasını ifade eder. Ayrıca bu müfessir, Kürsi ayetinin her farz namazın ardından okunmasının faziletine dair çeşitli hadis rivayetlerini senetleriyle birlikte nakleder, ancak bazılarının zayıf veya münker olduğunu belirtir.

خضعت وذلت واستكانت وأنابت واستسلمت وقوله أي يوم القيامة فإن الله سيؤدي كل حق إلى صاحبه حتى يقتص للشاة الجماء من الشاة القرناء

Beydâvî'ye göre 110. ayette Allah'ın kulların geçmiş hallerini ve gelecekte karşılaşacaklarını bildiği, kulların ise ne O'nun bütün ma'lûmâtını ne de zâtını kuşatacak bir ilme sahip olmadığı belirtilir. 111. ayette ise yüzlerin Hayy ve Kayyûm olan Allah'a esirlerin efendisine boyun eğmesi gibi zillet ve boyun eğme ile teslim olacağı ifade edilir; bu ifade zahiren umumi olmakla birlikte özellikle günahkârların yüzlerine tahsis edilmesi de mümkündür.

وعنت الوجوه للحي القيوم ذلت وخضعت له خضوع العناة وهم الأساري في يد الملك القهار، وظاهرها يقتضي العموم ويجوز أن يراد بها وجوه المجرمين فتكون اللام بدل الإضافة

Bu müfessire göre ayetteki 'vücûh' ile kastedilen, isyankâr kimselerin yüzleridir; kıyamet gününde hüsranı, bedbahtlığı ve kötü hesabı gördüklerinde yüzleri, esirlerin yüzleri gibi zelil ve boyun eğmiş bir hale gelir. Zemahşerî ayrıca 'zekkâhâ' ve 'dessâhâ' fiillerindeki zamirin Allah'a râci olduğunu ve müennesliğin nefis manasından geldiğini iddia edenlerin görüşünü, Kaderiyye'nin Allah'a haksız bir kader isnat etmesi olarak reddeder.

المراد بالوجوه وجوه العصاة