Taberî'ye göre ayetteki şefaat, kıyamet günü müminlerin birbirlerine yapacağı şefaattir ve bu husus Peygamber'in ümmetinden bir adamın şefaatiyle Beni Temîm'den daha çok kişiyi cennete koyacağına ilişkin haberle ve şehidin ehl-i beytinden yetmiş kişiye şefaat edeceği rivayetiyle desteklenir. Ayrıca 'إلا من' ifadesindeki 'من' istisna olarak nasb mahallindedir, lam zamiriyle cer olması söz konusu değildir; bu durum kişinin 'bugün yürümek istedim, düşman hariç' demesi gibi manadan istisna türünden değil, gerçek bir istisnadır çünkü tevhid şefaatin zıddı olduğu için nasb ile gelmiştir.

وموضع من من قوله شفاعة أن يشفع ليعلموا أن الله يوم القيامة يشفع المؤمنين بعضهم في بعض

Râzî bu ayette istisnanın şefaat edilen kişiye (meşfû' leh) döndüğünü, yani şefaatin ancak Allah'ın kendisine razı olduğu kimseye fayda vereceğini savunur. Bu bağlamda Mutezile'nin fasıklara şefaatin ulaşmayacağı iddiasına karşı çıkarak, ayetin aslında fasıklar hakkında şefaatin sabit olduğuna dair en kuvvetli delillerden biri olduğunu ileri sürer. Zira fasığın da 'lâ ilâhe illallah' şehadeti gibi Allah'ın razı olduğu tek bir sözü bulunması, istisna şartının gerçekleşmesi için yeterlidir.

واعلم أن هذه الآية من أقوى الدلائل على ثبوت الشفاعة في حق الفساق لأن قوله ورضي له قولا يكفي في صدقه أن يكون الله تعالى قد رضي له قولا واحدا من أقواله ، والفاسق قد ارتضى الله تعالى قولا واحدا من أقواله وهو : شهادة أن لا إله إلا الله

Kurtubî'ye göre ayetteki istisna, şefaatin herkese değil, ancak Rahmân'ın izin verdiği ve sözünden razı olduğu kimseye fayda vereceğini bildirir. Bir görüşe göre bu, şefaatin kendisine izin verilen kişiye değil, kendisi lehine şefaat edilmesine izin verilen kişiye fayda vereceği anlamındadır. İbn Abbas'a göre razı olunan bu söz, 'lâ ilâhe illallah' sözüdür.

لا تنفع الشفاعة أحدا إلا شفاعة من أذن له الرحمن أي رضي قوله في الشفاعة وقيل : المعنى أي إنما تنفع الشفاعة لمن أذن له الرحمن في أن يشفع له وكأن له قول يرضى قال بن عباس : هو قول لا إله إلا الله

Bu kısa metin parçası, müellifin bir ifadeyi 'كقوله' (onun sözü gibi) şeklinde başka bir ayet veya söz ile karşılaştırdığını, ayrıca 'عنده' (onun katında/nezdinde) ifadesiyle bir anlam açıklaması yaptığını göstermektedir. Metin çok kısa ve parça halinde olduğundan tam bağlamı ve hangi ayete atıfta bulunulduğu net anlaşılamamaktadır. İbn Kesîr'in bu tür ifadeleri genellikle ayetler arası anlam benzerliği kurmak için kullandığı bilinmektedir.

كقوله أي عنده كقوله

Beydâvî bu ayetleri, kıyamet gününde insanların davetçiye (Sûr'a üfleyen melek, İsrafil olduğu söylenir) itiraz etmeksizin uyacaklarını, seslerin Rahman'ın heybetinden alçalacağını ve o gün şefaatin ancak Allah'ın izin verdiği kimseye fayda vereceğini açıklar. 'Daveti duyulan kimse' ifadesindeki istisna, ya şefaat eden kişiye ya da şefaat edilen kişiye râci olabilir; bu iki ihtimale göre 'men' kelimesinin îrâbı da farklılaşır. Ayrıca Allah'ın rızası, ya şefaatçinin sözüne ya da şefaat edilenin durumuna yönelik olabilir.

يومئذ لا تنفع الشفاعة إلا من أذن له الرحمن الاستثناء من الشفاعة أي إلا شفاعة من أذن له أو من أعم المفاعيل، أي إلا من أذن في أن يشفع له فإن الشفاعة تنفعه، ف من على الأول مرفوع على البدلية وعلى الثاني منصوب على المفعولية