Taberî'ye göre 'ashâbü'n-nâr' ifadesi, dünya hayatında kendilerini cehenneme götürecek amelleri cenneti kazandıracak amellere tercih eden kimseleri niteler; bu tercihleri sebebiyle Allah onları ateşin 'sahipleri/arkadaşları' kılmıştır. Ayrıca 'hâlidûn' kelimesi 'mukîmûn' (orada sürekli kalıcılar) anlamına gelir ve bu, cehennem ehlinin -Hz. Peygamber'in hadisinde geçen, günahları sebebiyle ateşe girip sonra çıkarılacak kimselerden farklı olarak- sonsuza dek orada kalacağını gösterir. Mücahid ve Abde b. Ebî Lebâbe'den nakledilen bir görüşe göre ise ayetin manası has'tır ve Hz. İsa'ya iman ettikten sonra Hz. Muhammed'i inkâr eden Hıristiyanlar ile Hz. Muhammed'e iman eden fakat Hz. İsa'nın nübüvvetini kabul etmeyen putperestler hakkında inmiştir.

وإنما جعلهم لها أصحابا لإيثارهم في حياتهم الدنيا ما يوردهموها، ويوردهم سعيرها على الأعمال التي توردهم الجنة، فجعلهم جل ذكره بإيثارهم أسبابها على أسباب الجنه لها أصحابا، كصاحب الرجل الذي يصاحبه مؤثرا صحبته على صحبة غيره حتى يعرف به.

Bu metinde Zemahşerî, ayetteki 'el-kâfirûne' kelimesinin i'rab bakımından iki farklı şekilde okunabileceğini belirtiyor: kelime ya mübteda olarak merfû okunabilir ya da kendisini açıklayan/tefsir eden bir fiil dolayısıyla mansûb olarak okunabilir.

يحتمل الرفع على الابتداء والنصب بما يفسره

Bu müfessire göre 'ألم تر' ifadesi muhataba bir taaccüp durumunu bildirmek için kullanılan, lafız olarak istifham (soru) kalıbında olsa da mananın 'falanca gibi görmedin mi' anlamına geldiği bir kalıptır. Bu bağlamda ayet, İbrahim'in zamanının hükümdarıyla olan münazarasını anlatan üç kıssadan ilkidir ve bu kıssa Sâni'in (yaratıcının) varlığının bilgisini ispat etmeye yöneliktir.

فهي كلمة يوقف بها المخاطب على تعجب منها ، ولفظها لفظ الاستفهام

Bu metin, öncelikle 'sohbet' kavramını iki şeyin bir zamanda ve durumda beraberliğine dayandırarak açıklar; bu tanıma göre ehl-i cehennemin ateşle beraberliği de bir tür sohbet sayılır ve bu açıklamayla sahabe tabirindeki ihtilafın çözüleceği belirtilir. Ardından 'tعسا لهم' ifadesi ele alınarak bunun bedduaya yönelik mastar konumunda mansub olduğu, ve bu ifadenin manası hakkında bacعda alim ve tabiinden nakledilen on farklı görüş (bu'den, hüzün, şekavet, sitem, helak, hayal kırıklığı, çirkinlik, zillet, şer, bedbahtlık) sıralanır.

الصحبة : الأقتران بالشيء في حالة ما في زمان ما فإن كانت الملازمة والخلطة فهي كمال الصحبة وهكذا هي صحبة أهل النار لها وبهذا القول ينفك الخلاف في تسمية الصحابة رضي الله عنهم

İbn Kesîr'e göre ayette 'nur' lafzının tekil, 'zulümât' lafzının çoğul zikredilmesi, hakkın bir tek olmasına karşılık küfrün türlü çeşitleriyle çok olmasından ve hepsinin de bâtıl olmasından kaynaklanmaktadır. Ayrıca cehennem ehlinin orada ebedî kalacakları, oradan çıkışları ve kurtuluşlarının olmayacağı belirtilmiştir. Bu bağlamda İbn Cerîr'in naklettiği ve Müslim'in de rivayet ettiği bir hadis zikredilerek cehennem ehlinden bazı günahkârların önce ateşle öldürülüp kömür haline geldikten sonra şefaate izin verileceği açıklanmıştır.

ولهذا وحذ تعالى لفظ النور وجمع الظلمات لأن الحق واحد والكفر أجناس كثيرة وكلها باطلة

Beydâvî'ye göre bu ayet, önceki ayette geçen 'kim hidayete tabi olursa' ifadesinin karşıtı olarak gelmiştir; küfredip ayetleri yalanlayanların ateş ehli olacağını ve orada ebedi kalacaklarını bildirir. Ayrıca müellif bu vesileyle Âdem kıssasına dönerek Haşviyye'nin peygamberlerin ismet sıfatına karşı bu kıssadan getirdiği altı delili tek tek zikredip her birine cevap vermiştir; Âdem'in o an henüz peygamber olmadığı, yasağın tenzih için olduğu, fiilin unutarak işlendiği ve ictihad hatası olabileceği gibi izahlarla nübüvvet-ismet meselesini temellendirmiştir.

والجواب من وجوه. الأول: أنه لم يكن نبيا حينئذ، والمدعي مطالب بالبيان. والثاني: أن النهي للتنزيه، وإنما سمي ظالما وخاسرا لأنه ظلم نفسه وخسر حظه بترك الأولى له.