Taberî bu ayette 'حين'in belirsiz/bilinmeyen bir vakit anlamına geldiğini, kastedilenin kıyamete kadar veya dünyanın sona ermesine kadar olan süre olduğunu belirtir. Ayrıca 'فأزلهما' kıraatinin 'فأزالهما' kıraatine tercih edildiğini, çünkü İblis'in Adem ve eşini Allah'a itaatten kaydırıp saptırdığı, cennetten çıkarılmalarının sebebi olduğu için bu fiilin ona nispet edildiğini açıklar. Yer, insan, İblis ve yılanın birbirlerine düşman kılındığını ve yeryüzünün onlar için hem hayatta hem ölümde (kabirde) bir karargah olduğunu söyler.

وأولى القراءتين بالصواب قراءة من قرأ: {فأزلهما} لأن الله جل ثناؤه قد أخبر في الحرف الذي يتلوه بأن إبليس أخرجهما مما كانا فيه، وذلك هو معنى قوله فأزالهما

Zemahşerî'ye göre 'düşman olarak' ifadesi hal konumundadır ve İblis'in Âdem ile Havva'ya, onların da İblis'e düşman olacağı anlamındadır. 'Mustakarr' kelimesi ise ya bir 'istikrar bulma' anlamında mastar olarak ya da 'ecelinizin sona ermesine kadar hayattan faydalanılan bir yerleşim yeri' anlamında mekân ismi olarak yorumlanmıştır. Ayrıca Sabit el-Bünânî'den Âdem'in vefatı, meleklerin onu yıkaması, kefenlemesi ve Serendib'de (Hindistan) defnedilmesine dair bir rivayet aktarılmıştır.

في موضع الحال ، أي متعادين يعاديهما إبليس ويعاديانه { مستقر } استقرار ، أو موضع استقرار وانتفاع بعيش إلى انقضاء آجالكم

Bu müfessire göre âyetteki hitap üç farklı ihtimale açıktır: melekler kâfirlere hitap ediyor olabilir, cinler de melekler kapsamına dâhil olup birbirlerine mâlik olmadıkları anlatılıyor olabilir, veya doğrudan muhataplar kâfirlerin kendileri olabilir; çünkü 'gün' zikri onların hazır bulunduğuna işaret etmektedir. Ayrıca âdemin zellesi bağlamında, tek bir hazırın kendisiyle ortak olan kişiyi de kapsayacak şekilde hitaba dahil edilmesinin dilde caiz olduğu belirtilir.

أي الملائكة للكفار ، والحاضر الواحد يجوز أن يجعل من يشاركه في أمر مخاطبا بسببه ، كما يقول القائل لواحد حاضر له شريك في كلام أنتم قلتم ، على معنى أنت قلت ، وهم قالوا ، ويحتمل أن يكون معهم الجن أي لا يملك بعضكم لبعض أيها الملائكة والجن

Kurtubî'ye göre 'bazınız bazınıza düşmandır' ifadesi hitabın Âdem-Havva'ya değil Âdem/insan ile İblis-yılan arasındaki düşmanlığa yönelik olduğunu gösterir; zira Âdem ile Havva birbirine düşman değildi. Ayrıca 'ihbitû' emrinin tekrarı ya tekit ya da her birine farklı hüküm (düşmanlık ve hidayetin gelmesi) taalluk etmesi sebebiyledir. Cennetten çıkarılmalarının sebebi yer küreden yaratılmış olmaları ve Âdem'in yeryüzünde halife kılınması amacına bağlanır, İblis'in kastı ise onu makamından düşürmek olup bu maksadına ulaşamamıştır.

أى أنت عدو للحية ولابليس وهما عدوان لك وهذا يدل على أن قوله : ( اهبطا ) ليس خطابا لآدم وحواء لأنهما ما كانا متعاديين

İbn Kesîr, 'فأزلهما' ifadesindeki zamirin ya cennete ya da en yakın zikredilen isim olan ağaca dönebileceğini belirtir; buna göre kelime ya 'onları uzaklaştırdı' ya da 'zelleye düşürdü' anlamına gelir. Ayrıca 'müstakar' ve 'metâ' ile ilgili sahabe ve tabiîn görüşlerini (İbn Abbas'ın kabir veya yeryüzü üstü-altı yorumları) ve Âdem'in cennetten çıkarılış kıssasına dair çeşitli hadis ve İsrailiyat rivayetlerini aktarır. Bu rivayetlerin ayrıntılı anlatımının A'raf suresinde geleceğini belirtir.

يصح أن يكون الضمير في قوله عنها عائدا إلى الجنة فيكون معنى الكلام كما قال عاصم بن بهدلة وهو ابن أبي النجود فأزا لهما أي فنحاهما ويصح أن يكون عائدا على أقرب المذكورين وهو الشجرة فيكون معنى الكلام كما قال الحسن وقتادة فأزلهما أي من قبل الزلل

Beydâvî'ye göre şeytanın Âdem ve Havva'yı 'kaydırması' (ezelle) onları ağaçtan dolayı bir hataya sürüklemesi anlamına gelir; ayrıca bu fiil 'onları cennetten uzaklaştırma' anlamına da gelebilir ki Hamza kıraatindeki 'fe-ezâlehümâ' bunu destekler. Şeytanın onları nasıl kandırdığı konusunda (temsil yoluyla konuşma, vesvese, kapıda seslenme, hayvan veya yılan suretine girme, bir yardımcı gönderme gibi) farklı rivayetler nakledilmiş ve kesin bilginin Allah katında olduğu belirtilmiştir. 'İhbitû' hitabının Âdem ve Havva'ya yönelik olduğu, çoğul zamirin ise onların tüm insan neslinin aslı olmaları sebebiyle kullanıldığı ifade edilmiştir.

أصدر زلتهما عن الشجرة وحملهما على الزلة بسببها، ونظير «عن» هذه في قوله تعالى وما فعلته عن أمري. أو أزلهما عن الجنة بمعنى أذهبهما، ويعضده قراءة حمزة «فأزالهما» وهما متقاربان في المعنى، غير أن أزل يقتضي عثرة مع الزوال