Bu metin, borç ve şahitlik ayetleriyle ilgili neshin varlığını tartışır: Bakara'daki borç yazımı ve şahit tutma emrinin, güvene dayalı işlemlerde (emanet) şahitsiz ve yazısız da olunabileceğine dair sonraki ayetle nesholunduğunu nakleder. Ayrıca şahitliği gizleme veya ifa etme konusundaki fiillerin Allah tarafından bilindiğini ve buna göre karşılık verileceğini belirtir. Rivayetler arasında bu neshin bir ruhsat ve rahmet olduğu, borcun süresi belliyse yazının farz olduğu ama emniyet halinde bundan vazgeçilebileceği görüşleri yer alır.

فكانوا يرون أن هذه، الآية: نسخت ما قبلها من الكتابة والشهود رخصة ورحمة من الله

Zemahşerî bu ifadeyi Allah'ın kulların yaptıklarından habersiz olmadığı, aksine onları gözetleyip zerre kadar amelin hesabını sorduğu anlamında yorumluyor. Hitap, Allah'ın gafil olduğunu düşünecek birine yönelik olsa bile, bu Allah hakkında caiz olmayan bir şey sorulduğu anlamına gelmez, çünkü o kişi Allah'ın sıfatlarını bilmediği için böyle zannedebilir. İbn Uyeyne'den nakledilen bir görüşe göre ayet, zulme uğrayana bir teselli, zalime ise bir tehdit içermektedir.

ويجوز أن يراد : ولا تحسبنه يعاملهم معاملة الغافل عما يعملون ، ولكن معاملة الرقيب عليهم ، المحاسب على النقير والقطمير

İbn Kesîr'e göre ayette geçen 'rehin' hükmü seferde yazı imkanının bulunmaması durumuna mahsustur ve rehnin geçerli olması için alacaklının eline teslim edilmesi (kabz) şarttır; Hz. Peygamber'in zırhını bir Yahudi'ye rehin bıraktığına dair rivayet buna örnek olarak zikredilir. Ayrıca ayetin şahitliği gizlemenin büyük günahlardan olduğunu, kalbi facir kılan bir davranış olduğunu bildirdiği belirtilir.

فرهن مقبوضة أي فليكن بدل الكتابة رهان مقبوضة أي في يد صاحب الحق وقد استدل بقوله على أن الرهن لا يلزم إلا بالقبض كما هو مذهب الشافعي والجمهور

Bu müfessire göre rehin ayetindeki 'kâtib bulunmazsa rehin alınsın' ifadesi, rehinin sadece seferde geçerli bir şart olduğu anlamına gelmez; zira Hz. Peygamber Medine'de bir Yahudi'den zırhını rehin bırakarak borçlanmıştır. Ayrıca ayette geçen 'emanet edilen kişi emanetini ödesin' ifadesindeki emanet, borç anlamındadır ve borçluya bu isim, rehin bırakılmadığı için verilmiştir. Şahitliği gizleyenin günahının kalbe isnad edilmesi ise ya mecazi bir isnad ya da günahın kalpte yerleşip organların en şereflisini kirlettiğini vurgulamak içindir.

وليس هذا التعليق لاشتراط السفر في الإرتهان كما ظنه مجاهد والضحاك رحمهما الله تعالى لأنه عليه السلام رهن درعه في المدينة من يهودي على عشرين صاعا من شعير أخذه لأهله

Bu müfessire göre, borçlunun emin/güvenilir kabul edilip yazı, şahit ve rehinden vazgeçilen durumda, borçlunun hakkı inkâr etmesi ihtimaline karşı bu duruma vâkıf olan kişinin şahitlik etmekten geri durmaması, hakkı ayakta tutmak için gerekli görülmüştür. Şahitliği gizleyen kişi kalben günahkâr sayılmıştır ve bu husus şiddetle vurgulanmıştır.

خير الشهود من شهد قبل أن يستشهد

Kurtubî, ayetteki 'kâtiban' ve 'kitâben/kütüben' kıraat farklılıklarını aktarır; cumhurun 'kâtiben' okuyuşuna göre yazacak bir kişi bulunamaması, bazı kıraatlerde ise mürekkep/yazı malzemesi veya belge bulunamaması kastedilmektedir. Ayrıca 'rehinen/ruhunen' kıraatlerini ve bunların rehin kelimesinin çoğulu olup olmadığını dilbilimsel açıdan tartışır, rehnin sözlük anlamının devamlılık ve sebat olduğunu belirtir.

قال أبو بكر الأنباري : فسره مجاهد فقال : معناه فإن لم تجدوا مدادا