Taberî'ye göre bu ayette bahsedilen fakirler, Allah yolunda cihad ve hicret sebebiyle geçim için yeryüzünde dolaşamayan, yani düşman korkusuyla kendilerini kısıtlanmış (muhsar) durumda bulan Medine'deki muhacir fakirleridir. İnsanların onları iffetli tavırlarından dolayı zengin sanabileceği, ancak Hz. Peygamber'in onları sîmâlarından (huşû, ihtiyaç izleri veya elbiselerinin eskiliği) tanıyabileceği belirtilir. Taberî, 'ihsâr' kelimesinin düşmanın onları hapsetmesinden değil, düşman korkusunun onları bu duruma sürüklemesinden kaynaklandığını vurgular.

وإنما يقال لمن حبسه العدو: حصره العدو، وإذا كان الرجل المحبس من خوف العدو قيل: أحصره خوف العدو

Zemahşerî'ye göre ayette putların/tapılan varlıkların rızık vermeye 'mâlik olma'larının ve buna 'güç yetirme'lerinin birlikte olumsuzlanması, onların cansız (mevât) varlıklar olup asli olarak hiçbir kudrete sahip olmadıklarını pekiştirmek içindir. Bu iki nefyin bir arada zikredilmesi ya salt te'kid amacı taşır ya da 'onlar rızka mâlik değildirler, buna mâlik olmaları da mümkün değildir, bu onlardan asla vaki olmaz ve doğru olmaz' anlamını verir.

وإنما المعنى : لا يملكون أن يرزقوا ، والاستطعة منفية عنهم أصلا ؛ لأنهم موات ، إلا أن يقدر الراجع ويراد بالجمع بين نفي الملك والاستطاعة للتوكيد

Bu müfessire göre "للفقراء" ifadesindeki lam harfi, önceki ayetlerde teşvik edilen infakın bu fakirlere yönelik olduğunu bildirir; ayrıca bu fakirlerin kimliği hakkında (muhacir fakirleri, ihsar edilmiş, cihaddan aciz kalmış veya ibadete dalmış kimseler oldukları) çeşitli görüşler nakledilmiştir. Râzî bu fakirlerin sıfatlarını sayarken, onların dilenmeyip hallerini sadece Allah'a bilinir kılmalarının, sultanın kendisine iyi hizmet eden kuluna açıkça teşekkür etmesinden daha büyük bir mükafat olduğunu belirtir.

لما تقدمت الآيات الكثيرة في الحث على الانفاق ، قال بعدها { للفقراء } أي ذلك الإنفاق المحثوث عليه للفقراء

Kurtubî'ye göre bu ayet, kendilerini savaşa ve geçim temin etmeye adamış, bu yüzden fakir düşmüş muhacirlerden bahsetmektedir; bunlar dilenmekten kaçınıp iffetli davrandıkları için cahil kimseler onları zengin sanır. Ayrıca bu fakirlerin yüzlerindeki 'sîmâ' konusunda müfessirler arasında ihtilaf bulunduğunu; bunun huşû, yoksulluk izleri, elbise eskiliği veya secde izi olabileceğini aktarır ve kendisi secde izi görüşünü tercih eder.

والمعنى حبسوا ومنعوا قال قتادة وبن زيد : معنى أحصروا في سبيل الله حبسوا أنفسهم عن التصرف في معايشهم خوف العدو ولهذا قال تعالى : فيقال السيماء وقد اختلف العلماء في تعيينها هنا فقال مجاهد : هي الخشوع والتواضع

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah yolunda cihad ile meşguliyetleri sebebiyle geçim için yeryüzünde dolaşıp kazanç sağlayamayan fakirlerden bahseder; bunların iffetli davranışları nedeniyle bilmeyen kişi onları zengin zanneder, ancak yüzlerindeki zayıflık ve hâllerindeki perişanlık belirtisiyle tanınırlar. Bu kişiler asla insanlardan ısrarla dilenmezler, hatta zorunlu bir durumda sorsalar bile ısrar etmezler. Bir görüşe göre bunlar, Ashâb-ı Suffe denilen, mescidin sofasında oturup vakitlerini ilim ve ibadete adayan, Peygamber'in gönderdiği her seriyyeye katılan yaklaşık dört yüz muhacir fakiridir.

وقيل هم أهل الصفة كانوا نحوا من أربعمائة من فقراء المهاجرين يسكنون صفة المسجد يستغرقون أوقاتهم بالتعلم والعبادة، وكانوا يخرجون في كل سرية بعثها رسول الله صلى الله عليه وسلم.