Bu metin, Meryem kıssasındaki 'fenâdâhâ min tahtihâ' ifadesindeki münadinin kim olduğu meselesini ele alır; kimi müfessirlere göre bu melek, kimi müfessirlere göre ise doğduktan sonra İsa'nın kendisidir. Ayrıca Taberî, 'tahte' kelimesinin kıraatindeki fetha ve kesre farkının anlamı nasıl değiştirdiğini açıklar: kesre ile okunursa nida edenin Meryem'in altındaki (yerdeki) biri, fetha ile okunursa failin bizzat İsa olduğu anlaşılır. Bunun yanında metin, cennet ehlinin nimetleri, 'tahtehâ min... el-enhâr' ifadesinin tekrarlandığı çeşitli ayetlerdeki tefsirini ve salih amellerin Allah'ın emir ve nehiylerine itaat anlamına geldiğini de içerir.

وذلك أنه إذا قرئ بالكسر كان في قوله {فناداها} ذكر من عيسى: وإذا قرئ (من تحتها) بالفتح كان الفعل لمن وهو عيسى. فتأويل الكلام إذن: فناداها المولود من تحتها ألا تحزني يا أمه

Bu pasajda Zemahşerî, ayetteki çeşitli kıraat farklarını ve zamirlerin (tahtehâ, nâdâhâ) kime râci olduğunu tartışır; nida edenin Cebrail mi yoksa İsa mı olduğu, 'tahtehâ'nın Meryem'in altında mı yoksa hurma ağacının altında mı olduğu gibi görüşleri nakleder. Ayrıca hurma ve ırmağın (serî) Meryem'e teselli olarak sunulmasının sebebini, bunların sadece yiyecek-içecek olmaları değil, onun ismet ehli olduğunu gösteren mucizeler olmaları şeklinde açıklar.

لم تقع التسلية بهما من حيث أنهما طعام وشراب ، ولكن من حيث أنهما معجزتان تريان الناس أنها من أهل العصمة

Bu metinde Râzî, cennet ehline verilen nimetlerin zevalden korkusuz, kesintisiz ve tam bir sürur içinde olduğunu belirtir; ayetteki 'küllemâ ruziku minhâ min semeratin' ifadesinin cennet meyvelerinin dünya meyvelerine benzerliğine işaret ettiğini, bu benzetmenin ya rızkın miktar ve derecesindeki eşitliğe ya da sadece görünüşteki benzerliğe (Hasan'dan rivayet edildiği üzere) delalet edebileceğini tartışır. Ayrıca eşlerin temizliğinin hem hayız ve istihazadan hem de zemîm sıfatlardan arınmışlık anlamına geldiğini açıklar.

الثاني : المراد تشابهها في المنظر فيكون الثاني كأنه الأول على ما روي عن الحسن ثم هؤلاء مختلفون فمنهم من يقول الاشتباه كما يقع في المنظر يقع في المطعم

Kurtubî, ayette geçen 'salih ameller işleyen müminler' ifadesindeki müminlerin kimliği hakkında farklı görüşleri aktarır: Ensar olduğunu söyleyenlere göre bu, mallarını ve meskenlerini paylaşmalarıdır; Kureyş olduğunu söyleyenlere göre bu hicrettir; genel olduğunu söyleyenlere göre ise salih ameller Allah'ı razı eden bütün işlerdir. Ayrıca cennetin sadece imanla mı yoksa iman ve amelle mi kazanılacağı meselesine değinilir; cennetin imanla, derecelerin ise amellerle kazanılacağı görüşü de nakledilir.

فالجنة تنال بالإيمان والعمل الصالح وقيل : الجنة تنال بالإيمان والدرجات تستحق بالأعمال الصالحات

İbn Kesîr'e göre bu ayet cennet meyvelerinin dünya meyvelerine şekil ve isim bakımından benzediğini fakat tat bakımından tamamen farklı olduğunu ifade eder. Cennet ehli kendilerine getirilen meyveleri görünce dünyadakine benzettikleri için 'bu daha önce rızıklandığımız şeydir' derler, ancak tadınca farklı olduğunu anlarlar. Ayrıca ayetteki 'mutahhera' ifadesi eşlerin hayız, gaita, bevl gibi her türlü pislikten arındırılmış olmasını ifade eder.

قال سفيان الثوري عن الأعمش عن أبي ظبيان عن ابن عباس لا يشبه شيء مما في الجنة ما في الدنيا إلا في الأسماء وفي رواية ليس في الدنيا مما في الجنة إلا الأسماء

Bu müfessire göre âyet, önceki cümleye atfen inanan ve amel-i salih işleyenlerin durumunun, küfredenlerin cezasının anlatıldığı hâle karşılık zikredildiği bir tezattır; bu, ilahî âdetin terğib ile terhibi bir arada kullanmasındandır. Beydâvî ayrıca 'beşaret'in yalnız müjde haberine mahsus olduğunu, iman ile salih amelin birlikte zikredilmesinin bu müjdeyi hak etmenin sebebinin ikisinin toplamı olduğunu gösterdiğini, salih amelin imandan ayrı bir unsur olduğunu belirtir. Cennetin isimlendirilmesi, çokluğu (yedi cennet) ve nehirlerin cennet ağaçları altından akması gibi lugavî ve işârî izahlar da verilmiştir.

وعطف العمل على الإيمان مرتبا للحكم عليهما إشعارا بأن السبب في استحقاق هذه البشارة مجموع الأمرين والجمع بين الوصفين، فإن الإيمان الذي هو عبارة عن التحقيق والتصديق أس، والعمل الصالح كالبناء عليه، ولا غناء بأس لا بناء عليه