Taberî bu bölümde, Allah'ın öldürdükten sonra dirilttiği topluluğun kimliğine dair rivayetleri aktarır; bir rivayette bunların vebadan kaçan ve Allah'ın ceza olarak öldürüp sonra ecellerine kadar dirilttiği bir kavim olduğu belirtilir. Ardından ayetin '...قاتلوا...' emrine geçerek, bunun müminlere sayıca az da olsalar Allah'ın kendilerine yardım edeceğini bildiren bir ders olduğunu açıklar. Bu kıssanın aynı zamanda Medine'deki Yahudilerin gizli kalmış eski haberlerinden bahsederek Hz. Peygamber'in bildirdiklerinin Allah katından olduğunu ispat ettiğini vurgular.

أنه قال في الذين أماتهم الله ثم أحياهم، قال: هم قوم فروا من الطاعون، فأماتهم الله عقوبة، ومقتا، ثم أحياهم لآجالهم

Râzî'ye göre 'وقاتلوا في سبيل الله' ifadesi hakkında iki görüş vardır: Birincisi bu hitabın diriltilenlere yönelik olduğu (Dahhâk'ın görüşü), çünkü Allah onları cihaddan kaçındıkları için öldürmüştü ve dirilttikten sonra cihada gitmelerini emretmiştir. İkinci ve muhakkik çoğunluğun tercih ettiği görüşe göre ise bu, o anda hazır bulunanlara yönelik yeni bir hitaptır; Allah, ölüm korkusuyla cihaddan kaçınılmaması için önce diyarlarından çıkanları zikretmiş, sonra cihad emrini vermiştir.

واعلم أن القول لا يتم إلا بإضمار محذوف تقديره : وقيل لهم قاتلوا . والقول الثاني : وهو اختيار جمهور المحققين : أن هذا استئناف خطاب للحاضرين

Kurtubî bu ifadeyi, Allah'ın kulların söylediği sözleri işitmesi ve onların ne kastettiğini bilmesi şeklinde açıklar; ayrıca Taberî'nin bu emrin diriltilenlere yönelik olduğu şeklindeki görüşe itiraz ettiğini nakleder.

أي يسمع قولكم إن قلتم مثل ما قال هؤلاء ويعلم مرادكم به وقال الطبري : لا وجه لقول من قال : إن الأمر بالقتال للذين أحيوا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, tehlikeden çekinmenin kaderi değiştiremediği gibi, cihaddan kaçmanın ve ondan uzak durmanın da ölüm vaktini ne yaklaştırdığını ne de uzaklaştırdığını ifade etmektedir. Ecel ve rızık önceden takdir edilmiş ve ölçülmüş olup, üzerine bir şey eklenmez veya ondan bir şey eksiltilmez.

أي كما أن الحذر لا يغني من القدر كذلك الفرار من الجهاد وتجنبه لا يقرب أجلا ولا يبعده بل الإحياء المحتوم والرزق المقسوم مقدر مقنن لا يزاد فيه ولا ينقص منه

Beydâvî'ye göre 244. ayette Allah yolunda savaşma emri, ölümden kaçışın kişiyi ölümden kurtaramayacağı ve takdir edilenin mutlaka gerçekleşeceği açıklandıktan sonra gelir; böylece kişi ya Allah yolunda ölür ya da zafer ve sevaba kavuşur. 245. ayetteki 'Allah'a güzel bir borç verme' ifadesi ise, sevabı umulan bir ameli önceden yapmaya bir temsildir; bu güzel borç, ihlas ve gönül hoşluğuyla yapılan infak veya helal maldan verilen sadaka olarak açıklanmış, bazılarına göre ise Allah yolunda cihad ve infak ile ilişkilendirilmiştir. Katlanan karşılık (ad'âfen kesîraten) miktarı ise ancak Allah'ın bildiği bir çokluktur; bazı görüşe göre bir sevabın yedi yüz katına çıkarılmasıdır.

وقاتلوا في سبيل الله لما بين أن الفرار من الموت غير مخلص منه وأن المقدر لا محالة واقع، أمرهم بالقتال إذ لو جاء أجلهم في سبيل الله وإلا فالنصر والثواب.