Taberî'ye göre ayet, boşanma sonrası eşlerin birbirlerine karşı fazlaca davranmaya (fadl/tefazul) teşvik edildiğini anlatır: koca mehrin tamamını ödeyerek veya kadın kendisine düşen yarıyı bağışlayarak tercihen bulunmalıdır. Eğer taraflar bu erdemli davranışı göstermezse, kadına nikah akdinde belirlenen mehrin yarısı, kocaya da yarısı düşer. Taberî, İbn Abbas'tan gelen görüşü -yani karşılıklı afvın eşler arası olduğu yorumunu- tercih ettiğini belirtir.

والذي هو أولى القولين بتأويل الآية عندي في ذلك: ما قاله ابن عباس، وهو أن معنى ذلك: وأن يعفو بعضكم لبعض أيها الأزواج والزوجات بعد فراق بعضكم بعضا عما وجب لبعضكم قبل بعض

Zemahşerî, bu ayetin ailelerinden veya çocuklarından fitneye uğrayan, onlar tarafından hicret veya cihad gibi ibadetlerden alıkonulan kimselere, bu yakınlarını affetmelerini ve onlara iyilik yapmaya devam etmelerini öğütlediğini belirtir. Bu bağlamda birkaç rivayet nakleder: kimileri hicretten alıkonulmuş, sonra dindar olanları görünce ailelerinden intikam almak istemiş, fakat kendilerine bağışlama güzel gösterilmiştir; kimileri de hicret ettiklerinde geride kalanlara iyilik yapmamaya yemin etmiş, sonra bundan vazgeçirilmiştir. Ayrıca Avf b. Mâlik el-Eşcaî'nin, gazveye çıkmak istediğinde ailesinin ona sarılıp ağlaması ve onu yumuşatması üzerine onlara zarar vermeyi düşündüğü, bunun üzerine ayetin indiği rivayet edilir.

وقيل : إن ناسا أرادوا الهجرة عن مكة ، فثبطهم أزواجهم وأولادهم وقالوا : تنطلقون وتضيعوننا فرقوا لهم ووقفوا ، فلما هاجروا بعد ذلك ورأوا الذين سبقوهم قد فقهوا في الدين : أرادوا أن يعاقبوا أزواجهم وأولادهم ، فزين لهم العفو

Kurtubî'ye göre 'إلا أن يعفون' ifadesi münkatı bir istisnadır ve kadının mehrin yarısından vazgeçmesi anlamına gelir; bu hak, akıllı, ergin ve kendi işini yönetme yetkisine sahip her kadına ait bir haktır. Ayrıca 'nikah bağını elinde tutan' (الذي بيده عقدة النكاح) ifadesinin kimi kastettiği konusunda ihtilaf edilmiş, Cübeyr b. Mut'im'in kendi rivayetine dayanarak bunun koca olduğunu ve kocanın affa kadından daha layık olduğunu söylediği nakledilmiştir.

فروى الدارقطني عن جبير بن مطعم أنه تزوج امرأة من بني نصر فطلقها قبل أن يدخل بها فأرسل إليها بالصداق كاملا وقال : أنا أحق بالعفو منها قال الله تعالى : إلا أن يعفون أو يعفو الذي بيده عقدة النكاح وأنا أحق بالعفو منها

İbn Kesîr, 'nikâh akdi elinde olan' ifadesinin kimi kastettiği konusunda âlimler arasındaki ihtilafı aktarır: bir grup bunun koca olduğunu, başka bir grup ise velî olduğunu söylemiştir. Kendisi bu iki görüşü delilleriyle sıralar ve kocanın kastedildiği görüşünün Şafiî'nin yeni kavli, Ebû Hanîfe, Sevrî, İbn Şübrüme, Evzâî'nin mezhebi olduğunu ve İbn Cerîr'in de bunu tercih ettiğini belirtir. Ayrıca affetme ve fazileti gösterme konusunda kadının kendi hakkından vazgeçmesinin mi yoksa erkeğin mehri tamamlamasının mı kastedildiğine dair sahabe ve tabiin görüşlerini nakleder.

قال والوجه الثاني حدثنا أبي حدثنا ابن أبي مريم حدثنا محمد بن مسلم حدثنا عمرو بن دينار عن ابن عباس في الذي ذكر الله بيده عقدة النكاح قال ذلك أبوها أو أخوها أو من لا تنكح إلا بإذنه وروي عن علقمة والحسن وعطاء وطاوس والزهري وربيعة وزيد بن أسلم وإبراهيم النخعي وعكرمة في أحد قوليه ومحمد بن سيرين في أحد قوليه أنه الولي وهذا مذهب مالك وقول الشافعي في القديم

Beydâvî bu ayette, mehir belirlenmiş ancak zifaf gerçekleşmeden boşanma durumunda kadının mehrin yarısına hak kazandığını, ancak kadının bundan vazgeçmesi veya nikah akdi elinde olanın (kocanın) mehrin tamamını ödemesi halinde bu hükmün değişebileceğini açıklar. 'Nikah akdi elinde olan' ifadesinin kocayı mı yoksa küçük kızın velisini mi kastettiği konusunda iki görüş nakleder ve kocanın kastedildiği görüşünü tercihe daha yakın bulur. Ayrıca 'fazl'ı unutmayın ifadesiyle tarafların birbirine karşı fazladan iyilik ve bağışta bulunmasının teşvik edildiğini belirtir.

أو يعفوا الذي بيده عقدة النكاح أي الزوج المالك لعقده وحله عما يعود إليه بالتشطير فيسوق المهر إليها كاملا، وهو مشعر بأن الطلاق قبل المسيس مخير للزوج غير مشطر بنفسه

Bu müfessire göre 'affetme' kavramı bağışlamanın tam ve kesin olarak düşürülmesi anlamına gelir; borcun ertelenmesi bu kavrama dahil değildir. Delil olarak, bir alacaklının talebini geciktirmesi durumunda ona 'affetti' denilemeyeceği, ancak borcu tamamen düşürdüğünde 'affetti' denilebileceği örneği gösterilir.

فثبت أن العفو لا يمكن تفسيره بالتأخير