Taberî bu ifadeyi Allah'ın kullarının günahlarını affıyla örtmesi ve onlara merhamet ederek tövbe ettikten sonra cezalandırmaması şeklinde açıklar. Metinde bu ayetin farklı bağlamlarda kimin hakkında indiği (Âiz b. Amr el-Müzenî, Abdullah b. Muğaffel, Abdullah b. Cahş ve arkadaşları, Ebu Bekir'in Mistah kıssası, Necran heyeti vb.) hakkında çeşitli rivayetler nakledilir. Kelimenin genel anlamı ise tövbe eden kimsenin günahının bağışlanması ve bu günah sebebiyle âhirette rezil edilmemesi olarak belirtilir.

يقول: والله ساتر ذنوب من تاب منها، فتارك أن يفضحه في الآخرة {حليم} أن يعاقبه بها لتغمده التائب منها برحمته وعفوه، عن عقوبته عليها

Zemahşerî'ye göre bu ayet Hz. Peygamber ve Mekke müşrikleri tarafından zulme uğrayıp Allah için dinlerini kurtarmak üzere hicret eden ashabı anlatır; bunlardan bazıları önce Habeşistan'a sonra Medine'ye göç ederek iki hicreti birleştirmiş, bazıları ise doğrudan Medine'ye göç etmiştir. Bir başka görüşe göre bunlar Resulullah'ın hicretinden sonra Mekke'de hapsedilip eziyet gören, kaçmaya çalıştıklarında yakalanıp geri getirilen Bilal, Suheyb, Habbab ve Ammar gibi kişilerdir. Suheyb'in malını fedâ ederek hicret etmesi ve Ebu Bekir ile Ömer'in ona övgüsü rivayet edilir. 'Onlara dünyada güzel bir yer/konum vereceğiz' ifadesi ise Mekke halkına, Araplara ve doğu-batı halkına galebe çalmaları ya da Medine'ye yerleşip oranın halkı tarafından barındırılıp desteklenmeleri şeklinde yorumlanmıştır.

وعن صهيب أنه قال لهم : أنا رجل كبير ، إن كنت معكم لم أنفعكم ، وإن كنت عليكم لم أضركم ، فافتدى منهم بماله وهاجر ، فلما رآه أبو بكر رضي الله عنه قال له : ربح البيع يا صهيب

Bu metinde Râzî, 'ğafûr' ve 'rahîm' isimlerinin farklı bağlamlardaki anlamlarını ele almaktadır. Ğafûr, günahları örtme ve cezasını düşürmede mübalağa anlamı taşırken; Halîm ise cezada acele etmeyip kâfir ve fâcirlerin cezasını erteleyen anlamına gelir. Ayrıca dünyada günahları örten mağfiret ile ahirette lütuf ve kerem yoluyla gerçekleşen rahmet arasında ayrım yapılmakta, sabır ve tevekkülün Allah yoluna girişin başlangıcı ve sonu olduğu belirtilmektedir.

وأما : الحليم ، فاعلم أن الحلم في كلام العرب الأناة والسكون ، يقال : ضع الهودج على أحلم الجمال ، أي على أشدها تؤدة في السير ، ومنه الحلم لأنه يرى في حال السكون ، وحلمة الثدي ، ومعنى : الحليم ، في صفة الله : الذي لا يعجل بالعقوبة ، بل يؤخر عقوبة الكفار والفجار

Kurtubî, ayetin nüzul sebebi olarak Vâkıd b. Abdullah'ın haram ayda Amr b. el-Hadramî'yi öldürmesi olayını, İbn Cahş ve arkadaşlarının Hz. Peygamber'in ganimet hükmünde tereddüdü nedeniyle müslümanlarca kınanmasını ve Allah'ın bu ayetle onları teselli edip haklarında iman edenlere ve hicret-cihad edenlere vaad edilen mükâfatı bildirdiğini anlatır. Ayrıca 'yerhûne' ifadesinin, kişinin cennete gideceğinden emin olamayacağı için amel edenlerin bile Allah'ın rahmetine ümitle bağlı kalmaları gerektiğini gösterdiğini, recâ ile havf arasındaki dengeye işaret ettiğini belirtir. Hicret ve cihad kelimelerinin dilbilimsel anlamları da ayrıca açıklanmıştır.

لما قتل واقد بن عبد الله التميمى عمرو بن الحضرمى في الشهر الحرام توقف رسول الله صلى الله عليه وسلم عن أخذ خمسه الذى وفق في فرضه له عبد الله بن جحش وفي الأسيرين فعنف المسلمون عبد الله بن جحش وأصحابه حتى شق ذلك عليهم فتلافاهم الله عز وجل بهذه الآية

İbn Kesîr, ayetteki Allah'ın mağfiretinin, tövbe edip Rablerine yönelen ve O'na teslim olan kâfirlerin küfrünü bağışlaması anlamına geldiğini, Allah'ın kendisine tövbe eden her kimseyi bağışlayan Gafûr ve Rahîm olduğunu belirtir. Ayetin iniş sebebiyle ilgili olarak Akra' b. Hâbis'in Hz. Peygamber'i seslenişiyle ilgili bir rivayet ile Ebû Süfyân hakkında nazil olduğuna dair Mukâtil b. Hayyân'ın görüşünü nakleder, ancak bu ikinci görüşe tarihî açıdan itiraz eder çünkü Hz. Peygamber Ümmü Habîbe ile fetihten önce evlenmiş, Ebû Süfyân ise fetih gecesi Müslüman olmuştur. Bunun yerine İbn Şihâb'dan gelen, Ebû Süfyân'ın Yemen'de vali olup Hz. Peygamber'in vefatından sonra dinden dönenlerle savaşan ilk kişi olduğuna dair rivayeti daha güzel bulur.

وفي هذا الذي قاله مقاتل نظر فإن رسول الله صلى الله عليه وآله وسلم تزوج بأم حبيبة بنت أبي سفيان قبل الفتح وأبو سفيان إنما أسلم ليلة الفتح بلا خلاف وأحسن من هذا ما رواه ابن أبي حاتم

Bu ayet Beydâvî'ye göre, savaşta hataen adam öldüren ve günahtan kurtulsalar bile bir sevap kazanamayacaklarını düşünen seriyye ashabı hakkında inmiştir. 'Elleziyne' ism-i mevsûlünün tekrarı, hicret ve cihadın büyüklüğünü vurgulamak ve bunların rahmet ümidinin gerçekleşmesinde tek başına yeterli olduğunu belirtmek içindir. Amelin, Allah'ın rahmetini kesin olarak gerektirmediğine ve ibretin akıbetlerde olduğuna işaret etmek üzere, kullar için 'ümit' fiili sabit kılınmıştır.

كرر الموصول لتعظيم الهجرة والجهاد كأنهما مستقلان في تحقيق الرجاء أولئك يرجون رحمت الله ثوابه، أثبت لهم الرجاء إشعارا بأن العمل غير موجب ولا قاطع في الدلالة سيما والعبرة بالخواتيم