Taberî bu ayette kimin kastedildiği ve hükmün mensuh olup olmadığı konusunda ihtilafları nakleder. Bazı müfessirlere göre bu ayet müşriklerle savaşı emreden ilk ayettir ve Berâe suresiyle nesholunmuştur; savaşanlarla savaşılıp savaşmayanlardan el çekilmesi emredilmiştir. Taberî ise Ömer b. Abdülaziz'in görüşünü tercih eder: ayet, kendisiyle savaşmayan kadın, çocuk ve din adamlarıyla savaşılmamasını bildirir ve nesh iddiasının delilsiz olduğunu belirtir.

وأولى هذين القولين بالصواب، القول الذي قاله عمر بن عبد العزيز؛ لأن دعوى المدعي نسخ آية يحتمل أن تكون غير منسوخة بغير دلالة على صحة دعواه تحكم، والتحكم لا يعجز عنه أحد

Râzî'ye göre bu ayet, savaşın sadece kendisiyle savaşanlara karşı yapılmasını emreder; savaşmayanlara karşı saldırı yasaklanmıştır. Ayetin neshedilmiş olduğu görüşünü reddeder ve ayeti öncesindeki bağlamla (hikmetle davet, üç yol) irtibatlandırarak, haddi aşmamanın harem içinde savaşa başlamamak, ahitleşilenlerle veya kadın-çocuk-yaşlılarla savaşmamak gibi çeşitli anlamlara gelebileceğini belirtir. Böylece bu ayetin nesh edilmediğini, farklı ihtimallerle anlaşılabileceğini savunur.

وأقول : إن حمل هذه الآية على قصة لا تعلق لها بما قبلها يوجب حصول سوء الترتيب في كلام الله تعالى وذلك يطرق الطعن إليه وهو في غاية البعد ، بل الأصوب عندي أن يقال : المراد أنه تعالى أمر محمدا صلى الله عليه وسلم أن يدعو الخلق إلى الدين الحق بأحد الطرق الثلاثة وهي الحكمة والموعظة الحسنة ، والجدال بالطريق الأحسن

Kurtubî bu bölümde 'lâ ta'tedû' (aşırı gitmeyin) ifadesini birkaç farklı yönden açıklar: Kimine göre bu, Allah rızası dışında (asabiyet veya şöhret için) savaşmaktan sakındırmaktır; kimine göre savaşmayanla savaşmamayı ifade eder ki bu durumda ayet daha sonraki genel savaş emriyle mensuh sayılır. Ayrıca 'lâ ta'tedû' ifadesinin, Allah'ın haram kıldığını helal saymayı da içerecek şekilde iki tarafı da (aşırı sıkılık ve aşırı gevşeklik) yasakladığı görüşü aktarılır. Bu bağlamda kişinin kendine helal bir şeyi haram kılmasının hükmü de (yemin, kadını haram kılma, talak meselesi) ele alınır ve Mâlik, Ebû Hanîfe ile Şâfiî'nin görüşleri karşılaştırılır.

وقيل : لا تعتدوا أي لا تقاتلوا من لم يقاتل فعلى هذا تكون الآية منسوخة بالأمر بالقتال لجميع الكفار والله أعلم

İbn Kesîr'e göre bu ayet Medine'de savaş hakkında inen ilk ayettir; Hz. Peygamber inen bu ayet üzerine kendisiyle savaşanla savaşmış, savaşmayana dokunmamıştır, ta ki Berâe (Tevbe) sûresi inene kadar. Ayet müşriklere karşı bir kışkırtma ve teşvik mahiyetindedir; onlar sizinle savaştığı gibi siz de savaşın denilmekte, ancak bu izin sınır tanımaz bir şekilde değildir; öldürme, ganimet malını gizleme, kadın-çocuk-yaşlı-rahip öldürme, ağaç yakma gibi aşırılıklara girmemek gerektiği vurgulanır.

قال هذه أول آية نزلت في القتال بالمدينة فلما نزلت كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يقاتل من قاتله ويكف عمن كف عنه حتى نزلت سورة براءة

Beydâvî'ye göre 'sizinle savaşanlar' ifadesi hakkında iki görüş vardır: birincisi bunun müşriklerle toptan savaş emrinden önce olduğu, ikincisi ise ifadenin savaşmayan yaşlılar, çocuklar, keşişler ve kadınlar dışında, fiilen savaşan veya savaşması beklenen kimseleri kastettiğidir. 'Aşırı gitmeyin' ifadesi ise savaşı başlatmada, ahitleşilmiş kimseyle savaşmada, davetsiz ansızın baskın yapmada, ölüleri parçalamada veya öldürülmesi yasaklananları öldürmede sınırı aşmamayı ifade eder. Hudeybiye yılında müşriklerin Hz. Peygamber'i Mekke'ye girmekten men edip anlaşma yapmaları ve müslümanların Kaza Umresi'nde haram ay veya Harem'de savaşmaktan çekinmeleri olayı bu ayetin inişine dayanak olarak zikredilir.

ويؤيد الأول ما روى: أن المشركين صدوا رسول الله صلى الله عليه وسلم عام الحديبية، وصالحوه على أن يرجع من قابل فيخلوا له مكة.