Bu metinde Taberî, 'sefihler' (سفهاء) ifadesiyle münafıkların kastedildiğini, onların Hz. Peygamber'in ashabını 'sefihler' olarak nitelendirdiklerini aktarır. Sefih kelimesinin, dinde cahil, akıl ve görüş bakımından zayıf, fayda ve zararın nerede olduğunu bilmeyen kimse anlamına geldiğini belirtir. Münafıkların kendilerince doğru yaptıklarını zannederken aslında nefislerine kötülük ettiklerini, bunun da tam anlamıyla sefahet olduğunu açıklar.

والسفهاء جمع سفيه، كالعلماء جمع عليم، والحكماء جمع حكيم والسفيه: الجاهل الضعيف الرأي، القليل المعرفة بمواضع المنافع والمضار

Zemahşerî'ye göre bu ayet, müşriklerin bilgisizce ve şuursuzca putlara hayvanlarından ve ekinlerinden pay ayırmalarını, bunu putlara yakınlaşma vesilesi saydıklarını konu edinir. Ayetteki tehdit ifadesi (yeminle sorgulanacaklarına dair vaîd), bu yaptıklarından hesaba çekileceklerine işaret eder. Ayrıca cahillik (ilmin yokluğu) ile dünyayı aşmayan sınırlı bir bilginin varlığı arasında fark olmadığı vurgulanır, çünkü onlar gaflete ve heveslerine uydukları için düşünüp tefekkür etmezler.

أجعلوا لها نصيبا في أنعامهم وزروعهم أم لا ؟ وكانوا يجعلون لهم ذلك تقربا إليهم { لتسئلن } وعيد وفي هذا الإبدال من النكتة أنه أبدله منه ، وجعله بحيث يقوم مقامه ويسد مسده

Râzî, ayetteki 'süfehâ' (sefihler) ifadesinin dil açısından hafiflik ve akıl tutarsızlığı anlamına geldiğini açıklar; kişinin din işinde doğru yoldan sapmasının dünya işlerinden sapmaktan daha büyük bir hafiflik/sefahet sayılması gerektiğini belirtir. Bu genel ilkeden hareketle her kâfirin sefih sayılabileceğini, dolayısıyla bu lafzın Yahudilere, müşriklere veya münafıklara hamledilebileceğini aktarır ve müfessirlerin bu üç görüşe de ayrı ayrı gittiğini nakleder.

وبالجملة فإن من لا يميز بين ما له وعليه ، ويعدل عن طريق منافعه إلى ما يضره ، يوصف بالخفة والسفه ، ولا شك أن الخطأ في باب الدين أعظم مضرة منه في باب الدنيا فإذا كان العادل عن الرأي الواضح في أمر دنياه يعد سفيها ، فمن يكون كذلك في أمر دينه كان أولى بهذا الاسم فلا كافر إلا وهو سفيه

Kurtubî, Bakara 13. ayetteki 'süfehâ' ifadesinin münafıklar veya Ehl-i Kitap'tan bir grup tarafından müminleri (özellikle Abdullah b. Selâm ve arkadaşları gibi) küçümsemek için söylendiğini aktarır. Bu sözün gizli ve alaycı biçimde söylendiğini, Allah'ın ise gerçek sefihliğin, akıl zayıflığının ve basiret bozukluğunun onlarda olduğunu bildirdiğini belirtir. Ayrıca kalpleri üzerindeki perde (rayn) sebebiyle bunu bilemediklerini de nakleder.

وهذا القول من المنافقين إنما كانوا يقولونه في خفاء وأستهزاء فأطلع الله نبيه والمؤمنين على ذلك وقرر أن السفه ورقة الحلوم وفساد البصائر إنما هي في حيزهم وصفة لهم وأخبر أنهم هم السفهاء ولكن لا يعلمون للرين الذي على قلوبهم

İbn Kesîr'e göre münafıklar, 'insanların iman ettiği gibi iman edelim mi' derken, Hz. Peygamber'in ashabını kastederek onları 'sefihler' diye nitelemişlerdir. Sefih kelimesi cahil, görüşü zayıf, fayda ve zararları ayırt edemeyen kişi anlamına gelir ve Kur'an'da kadın ve çocuklar için de kullanılmıştır. Münafıkların kendi durumlarının ne kadar kötü olduğunu bilmemeleri, onların cehalet ve sapıklıklarının daha da ileri boyutta olduğunu gösterir.

يعنون لعنهم الله أصحاب رسول الله صلى الله عليه وسلم رضي الله عنهم قاله أبو العالية والسدي في تفسيره بسنده عن ابن عباس وابن مسعود وغير واحد من الصحابة

Beydâvî'ye göre imanın kemâli hem yasaklanan kötülüklerden kaçınmayı (لا تفسدوا) hem de emredilen imanı gerçekleştirmeyi (آمنوا) birlikte gerektirir; ayetteki 'الناس' ismi ya insanlığın kemâlini temsil eden akıl sahiplerini, ya Hz. Peygamber ve ashabını, ya da Abdullah b. Selam gibi ehl-i kitaptan iman edenleri ifade eder. Münafıkların 'سفهاء' ile nitelendirilmesi ise ya inançlarının bozukluğuna, ya fakirlikleri sebebiyle küçümsenmelerine, ya da iman edenlere karşı kayıtsızlık gösterme çabalarına dayanır. Ayrıca cahilin kendi cehaletini bilmemesi, şüphe içinde olandan daha büyük bir sapkınlıktır.

من تمام النصح والإرشاد فإن كمال الإيمان بمجموع الأمرين: الإعراض عما لا ينبغي وهو المقصود بقوله: لا تفسدوا، والإتيان بما ينبغي وهو المطلوب بقوله: آمنوا.