Taberî'ye göre Allah'ın Hz. Peygamber'e gösterdiği yol, gerçek hidayet ve istikamettir; ne Yahudiliğin ne Hristiyanlığın rızasını kazanmak mümkün değildir, zira bu iki din birbirine zıttır ve tek kişide birleşemez. Bu nedenle Peygamber onları kendi dinlerine uydurmaya çalışmak yerine Allah'ın hidayetine davet etmeye devam etmelidir; zira cennete girmenin sadece Yahudi veya Hristiyan olmakla mümkün olacağı iddiaları böylece reddedilir.

ولا سبيل لك إلى إرضائهم باتباع ملتهم؛ لأن اليهودية ضد النصرانية، والنصرانية ضد اليهودية، ولا تجتمع النصرانية واليهودية في شخص واحد في حال واحدة

Zemahşerî'ye göre 'hüden lillâh' ifadesindeki hidayet yalnızca İslam'dır ve bunun dışındaki her şey dalalet ve sapkınlıktır. Ayrıca 'linuslime' ifadesindeki lam harfi emrin illetini bildirir; yani 'bize emredildi ve bize denildi ki: Müslüman olun, teslim olalım diye' anlamındadır. Hitabın Hz. Peygamber'e yönelik olmasına rağmen mananın Hz. Ebu Bekir ile ilgili olması, Peygamber ile müminler arasındaki, özellikle Hz. Ebu Bekir ile aralarındaki birlik/beraberlik sebebiyledir.

هي تعليل للأمر ، بمعنى : أمرنا وقيل لنا أسلموا لأجل أن نسلم . فإن قلت : فإذا كان هذا واردا في شأن أبي بكر الصديق رضي الله عنه فكيف قيل للرسول عليه الصلاة والسلام قل أندعو ؟ قلت : للاتحاد الذي كان بين رسول الله صلى الله عليه وسلم والمؤمنين

Bu müfessire göre âyet, Yahudi ve Hıristiyanların Hz. Peygamber'i sadece kendi dinlerine tabi olmasıyla razı olacaklarını, oysa Allah'ın hidayetinin gerçek hidayet olduğunu ve onların davet ettiği şeyin hidayet değil hevâ olduğunu bildirmektedir. Ayrıca metin, hitabın bizzat Resûl'e yönelik olmasının caiz olduğunu, çünkü Allah'ın bir fiili yapmayacağını bilmesinin o fiilden nehyedilmesine engel olmadığını tartışır. Bu bağlamda âyetin taklidin batıl olduğuna ve hevaya tabi olanın mazur sayılmayacağına delalet ettiği belirtilir.

بمعنى أن هدى الله هو الذي يهدي إلى الإسلام وهو الهدي الحق والذي يصلح أن يسمى هدى وهو الهدى كله ليس وراءه هدى ، وما يدعون إلى اتباعه ما هو بهدى إنما هو هوى

Kurtubî'ye göre ayetteki hitap Hz. Peygamber'e yöneliktir ve Allah'ın kalbe koyduğu hidayet gerçek hidayettir, karşı tarafın iddia ettiği şey değildir. Ayrıca ayette geçen 'ilim' kavramına dayanarak Ahmed b. Hanbel'in Kur'an'ın mahluk olduğunu söyleyeni tekfir ettiği rivayet edilir; çünkü bu görüş Allah'ın ilminin mahluk olduğunu iddia etmek anlamına gelir. Metinde ayrıca 'ehvâlarına uyma' ifadesinin, müşriklerin Allah'tan başkasına ibadet etmeleri ve Kâbe dışına yönelmeleri anlamına geldiği belirtilir.

مثل أحمد بن حنبل عمن يقول : القرآن مخلوق فقال : كافر فقيل : بم كفرته فقال : بآيات من كتاب الله تعالى

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Yahudi ve Hristiyanların Hz. Peygamber'den asla razı olmayacaklarını, dolayısıyla onun görevinin onları hoşnut etmeye çalışmak değil Allah'ın rızasını kazanmak ve kendisine verilen hakka onları davet etmek olduğunu bildirmektedir. 'Allah'ın hidayeti' ifadesinin, tam, doğru, kâmil ve şâmil olan dosdoğru din anlamına geldiği belirtilir. Ayrıca bu hidayetin, Hz. Peygamber ve ashabının sapkınlık ehline karşı kullandıkları bir hüccet ve delil olduğu, bunun bir hadisle de desteklendiği aktarılır.

وليست اليهود يامحمد ولا النصارى براضية عنك أبدا فدع طلب ما يرضيهم ويوافقهم وأقبل على طلب رضا الله في دعائهم إلى مابعثك الله به من الحق

Beydâvî'ye göre 119. ayette Hz. Peygamber hakla, yani gerçek ve desteklenmiş bir peygamberlik ile gönderilmiştir; müjdeleyici ve uyarıcı olduğu için kâfirlerin inatlaşması ona zarar vermez ve cehennem ehlinin durumunu sorması gerekmez. 120. ayette ise Yahudi ve Hristiyanların Peygamber'den razı olmayacağı ifadesi, onların İslam'a girmesinin de imkânsız olduğunu göstermek üzere bir mübalağa olarak yorumlanmış; hüdâ kavramı İslam ile özdeşleştirilmiş ve onların davet ettiği yol değil, Allah'ın hidayetinin tek gerçek yol olduğu belirtilmiştir.

ولن ترضى عنك اليهود ولا النصارى حتى تتبع ملتهم مبالغة في إقناط الرسول صلى الله عليه وسلم من إسلامهم، فإنهم إذا لم يرضوا عنه حتى يتبع ملتهم، فكيف يتبعون ملته.