Taberî'ye göre bu ayet, kâfirlerin kıyamet günü şefaate sahip olamayacağını, buna karşılık müttakilerin Rahman'ın huzuruna heyet olarak toplanacağı gün mü'minlerin birbirlerine şefaatçi olacağını anlatır. 'Ahd' ifadesi, 'lâ ilâhe illallah' şehadetini, güç ve kuvvetten Allah'a sığınmayı ve yalnız O'ndan ümit etmeyi ifade eder. Ayrıca müfessir, 'men' edatının îrab açısından iki farklı okunuşunu (istisna-i muttasıl veya munkatı') ve bunun anlama etkisini tartışır.

لا يملك هؤلاء الكافرون بربهم يا محمد، يوم يحشر الله المتقين إليه وفدا الشفاعة، حين يشفع أهل الإيمان بعضهم لبعض عند الله

Bu müfessire göre ayetteki şefaat ifadesi iki şekilde anlaşılabilir: kâfirlerin başkalarına şefaat etmesi ya da başkalarının onlara şefaat etmesi. Râzî, ikinci görüşü tercih ederek ayetin, başkalarının kâfirlere şefaat edemeyeceğini ifade ettiğini belirtir; çünkü birinci yorumu benimsemek açık olan bir şeyi açıklamak gibi anlamsız bir sonuca (izahu'l-vâzıhât) götürür. Bu tespitten sonra ayetin, büyük günah sahiplerine şefaatin gerçekleşeceğine delalet ettiği sonucuna varılır.

وهذا الثاني أولى لأن حمل الآية على الأول يجري مجرى إيضاع الواضحات وإذا ثبت ذلك دلت الآية على حصول الشفاعة لأهل الكبائر

Kurtubî'ye göre bu ayet, kâfirlerin kimseye şefaat edemeyeceğini bildirmektedir; 'men' kelimesi burada iki farklı i'rab yönüyle açıklanır: biri nasb mahallinde olup şefaat edilecek kişiyi ifade eder, diğeri ise 'yemlikûn' fiilindeki vav zamirinden bedel olarak ref mahallinde olup şefaat edebilecek kimseyi (Allah'ın izniyle) ifade eder. İkinci yoruma göre istisna munkatı değil müttasıl olur ve bu şefaat ancak Allah'ın izniyle gerçekleşir.

أي لا يملك أحد عند الله الشفاعة فإنه يملك وعلى هذا يكون الاستثناء متصلا

İbn Kesîr'e göre 'ahd' ifadesi, Allah'tan başka ilah olmadığına şehadet etmek ve bu şehadetin hakkını yerine getirmektir. Bu görüşünü İbn Abbas'ın 'ahd, La ilahe illallah şehadetidir, güç ve kuvvetten Allah'a sığınmak ve yalnız O'ndan ummaktır' sözüyle desteklemekte, ayrıca İbn Mesud'un bu ayeti okuyup insanlara Allah katında bir ahid edinmelerini öğütlediği ve bunun için özel bir dua öğrettiğine dair rivayeti nakletmektedir.

وهو شهادة أن لا إله إلا الله والقيام بحقها قال علي بن أبي طلحة عن ابن عباس قال العهد شهادة أن لا إله إلا الله ويبرأ إلى الله من الحول والقوة ولا يرجو إلا الله عز وجل

Beydâvî'ye göre 'وردا' kelimesi, susamış develerin veya hayvanların suya koşarcasına suçluların cehenneme sürülmesini ifade eder; 'onlar' zamiri kulları gösterir ve şefaate sahip olamayacaklardır, ancak Rahman katında bir 'ahd' edinenler istisnadır. Bu ahd, iman ve salih amelle şefaate layık olmayı hak etmek ya da Allah'tan şefaat için izin almış olmak şeklinde iki türlü anlaşılabilir. Ayrıca zamirin 'mücrimler'e ait olma ihtimali de zikredilir; bu durumda anlam, mücrimler hakkında şefaatin ancak İslam'a girmiş ve bu sayede şefaate layık olanlara ait olmasıdır.

لا يملكون الشفاعة الضمير فيها للعباد المدلول عليها بذكر القسمين وهو الناصب لليوم. إلا من اتخذ عند الرحمن عهدا إلا من تحلى بما يستعد به ويستأهل أن يشفع للعصاة من الإيمان والعمل الصالح على ما وعد الله تعالى