Taberî bu bölümde Musa ve Hızır kıssasının bir sahnesini rivayet yoluyla anlatır: ikisi sahilde yürürken kendilerini taşıyacak bir gemi bulurlar, gemi sahipleri onları ücretsiz taşır, gemide iken Hızır bir alet çıkarıp gemiyi deler ve sonra bir tahta ile tamir eder. Musa bu davranışı görünce şaşırır ve itiraz eder, Hızır ise ona yaptığı işlerin sebebini sonradan açıklayacağını söyler.

فلما اطمأنا فيها، ولجت بهما مع أهلها، أخرج منقارا له ومطرقة، ثم عمد إلى ناحية منها فضرب فيها بالمنقار حتى خرقها، ثم أخذ لوحا فطبقه عليها، ثم جلس عليها يرقعها

Zemahşerî'ye göre Hızır'ın Musa'ya koyduğu şart, Musa'nın kendisinden gördüğü ve doğruluğunu bilse de hikmetini kavrayamadığı bir davranış karşısında içinden itiraz etse bile, kendisine soru sorarak söze başlamaması, konuyu tekrar gündeme getirmemesidir; açıklamayı ancak Hızır kendisi başlatmalıdır. Bu durum, öğrencinin âlimle, tabî olanın metbû ile ilişkisinde uyulması gereken bir edep kuralı olarak sunulmuştur.

فمن شرط اتباعك لي أنك إذا رأيت مني شيئا وقد علمت أنه صحيح إلا أنه غبى عليك وجه صحته فحميت وأنكرت في نفسك أن لا تفاتحني بالسؤال ، ولا تراجعني فيه ، حتى أكون أنا الفاتح عليك . وهذا من آداب المتعلم مع العالم والمتبوع مع التابع

Bu müfessire göre ayet, Hızır'ın Musa'ya, kendisinden göreceği ve hikmetini bilmediği davranışlar hakkında soru sormamasını, kendisinin bunları açıklamayı bizzat başlatmadıkça sormaması gerektiğini bildirmesidir. Râzî ayrıca aynı ifadenin farklı kıraatlerde (İbn Âmir, Nâfi' ve diğerleri) nasıl okunduğunu, harekesi ve şeddesi bakımından ayrıntılarıyla açıklar; ancak bu farklı okuyuşların anlamı değiştirmediğini belirtir.

لا تستخبرني عما تراه مني مما لا تعلم وجهه حتى أكون أنا المبتدىء لتعليمك إياه وإخبارك به ، وفي قراءة ابن عامر فلا تسألن محركة اللام مشددة النون بغير ياء

Kurtubî'ye göre bu ifade, Hızır'ın Musa'ya verdiği bir edep ve yol gösterme dersidir; sabır ve devamlı sohbeti gerektiren durumu bildirmektedir. Eğer Musa sabredip devam etseydi, hayret verici şeyler görecekti; fakat itirazı çoğalttığı için ayrılık ve yüz çevirme kaçınılmaz oldu.

وهذا من الخضر تأديب وإرشاد لما يقتضي دوام الصحبة فلو صبر ودأب لرأى العجب لكنه أكثر من الاعتراض فتعين الفراق والاعراض

İbn Kesîr, bu bölümde Hz. Musa'nın Hızır'la buluşma kıssasını rivayetler zinciriyle nakleder. İlim konusundaki kibirlenmesi üzerine Allah'ın kendisinden daha bilgili birinin varlığını bildirdiğini ve balığın işaret olarak verildiğini, sahil kenarında sürdüğü iz sayesinde Hızır'a ulaştığını anlatır. Ardından gemiye binmeleri ve Hızır'ın gemiyi delme olayına dair rivayetin detaylarını sıralar.

فأوحى الله إلى موسى بلى عبدنا خضر فسأل موسى السبيل إلى لقيه فجعل الله له الحوت آية وقيل له إذا فقدت الحوت فأرجع فإنك ستلقاه

Beydâvî'ye göre Musa'nın 'إن شاء الله' ile kayıtlanmış vaadi, ya teberrük içindir -ki bu durumda sözünde durmaması unutma sebebiyle olup ismetine zarar vermez- ya da işin zorluğunu bilmesindendir; çünkü fesadı görüp alışılmadık şekilde sabretmek zordur, dolayısıyla vaadinden dönmüş sayılmaz. Ayrıca bu ifade, kulların fiillerinin Allah'ın meşîetiyle gerçekleştiğine delil olarak okunur. Hızır'ın koyduğu şart ise, Musa'nın ancak açıklama yapılıncaya kadar itiraz ettiği şeyler hakkında soru sormamasını ister.

وتعليق الوعد بالمشيئة إما للتيمن وخلفه ناسيا لا يقدح في عصمته أو لعلمه بصعوبة الامر، فإن مشاهدة الفساد والصبر على خلاف المعتاد شديد فلا خلف، وفيه دليل على أن أفعال العباد واقعة بمشيئة الله تعالى