Taberî bu ayette geçen 'lâkinnâ' ifadesinin aslının 'lâkin ene huwallâhu rabbî' (fakat ben, O Allah'tır, Rabbimdir derim) olduğunu belirtir; yani kişi kâfir olmayıp Rabbine iman ettiğini söylemektedir. Bunun yanında kelimenin okunuş şekillerini (kıraatleri) tartışır: Irak kârilerinin vasl halinde elifi hazfedip idgam yaptığı, Hicaz ehlinin ise hem vaslda hem vakıfta elifi sabit tuttuğu okuyuşları aktarır. Kendisine göre doğru kıraat, Irak ehlinin okuyuşu olan vaslda elifin hazfi, vakıfta ise sabit tutulmasıdır.

والقراءة التي هي القراءة الصحيحة عندنا ما ذكرنا عن العراقيين، وهو حذف الألف من «لكن» في الوصل، وإثباتها في الوقف

Râzî, mü'minin sözünde geçen 'Rabbime hiçbir şeyi ortak koşmam' ifadesi için Kaffâl'den üç yorum nakleder: Birincisi, mü'minin fakirliği ve zenginliği yalnızca Allah'tan bilip mal ve yardımcıların çokluğunu kendine mal etmemesi, buna karşılık kâfirin mal ve makam ile böbürlenmesinin Allah'a ortak koşmakla eşdeğer sayılmasıdır. İkincisi, kâfirin öldükten sonra dirilişi inkâr etmesinin yanı sıra bir puta tapıyor olabileceği ve mü'minin bu şirk inancının bozukluğunu ortaya koymasıdır. Üçüncüsü ise kâfirin Allah'ı yeniden diriltmekten aciz görmesinin, Allah'ı yaratılmışlarla bu acizlik konusunda eşit kılması, bunun da bir tür ortak koşma anlamına gelmesidir.

أحدها : إني لا أرى الفقر والغنى إلا منه فأحمده إذا أعطى وأصبر إذا ابتلي ولا أتكبر عندما ينعم علي ولا أرى كثرة المال والأعوان من نفسي وذلك لأن الكافر لما اعتز بكثرة المال والجاه فكأنه قد أثبت لله شريكا في إعطاء العز والغنى

Kurtubî bu ayette 'lâkinnâ hüve'llâhü rabbî' ifadesinin farklı kıraat vecihlerini aktarır; 'lâkin' ile 'ene' kelimesinin birleşiminden oluşan bu kelimenin aslı, hazif, idgam ve telaffuz kolaylığı bakımından nasıl şekillendiğini dilcilerin (Kisâî, Ferrâ, Mâzinî, Ebû Ubeyde, Zeccâc) görüşleriyle açıklar. Ayrıca 'hüve' zamirinin kıssa ve şe'n zamiri olduğunu, bunun 'kul hüvallahu ehad' ayetindeki kullanıma benzediğini belirtir ve bunun mefhumundan diğer kardeşin Allah'a şirk koştuğunun anlaşıldığını aktarır.

قال الكسائي : فيه تقديم وتأخير تقديره : لكن الله هو ربي أنا فحذفت الهمزة من أنا طلبا للخفة لكثرة الاستعمال وأدغمت إحدى النونين في الأخرى وحذفت ألف أنا في الوصل وأثبتت في الوقف

İbn Kesîr, 'lâkinne enâ' okuyuşunu (Hasan'ın da böyle okuduğunu) nakleder ve bu okuyuşta konuşan kişinin muhatabının iddiasını reddederek Allah'ın birliğini ve tek ilah olarak rububiyetini itiraf ettiğini belirtir. Ayrıca Kurtubî ve Râzî'den 'Allah' kelimesinin türeyişine dair dilbilimsel görüşleri (veleh/hayret kökünden veya elihtu/sükûnet kökünden gelmesi) aktarır.

أي لكن أنا لا أقول بمقالتك بل أعترف لله بالوحدانية والربوبية أي بل هو الله المعبود وحده لا شريك له

Beydâvî'ye göre bu ayette mü'min arkadaş, kâfir arkadaşına toprak, sonra nutfe, sonra tam bir insan (recul) haline getirilme sürecini hatırlatarak öldükten sonra dirilişi (ba's) inkârının aslında Allah'ı inkâr anlamına geldiğini vurgular; çünkü bu inkârın kaynağı Allah'ın kudretinin kemaline dair bir şüphedir. İnsanı topraktan yaratmaya güç yetiren, onu yeniden yaratmaya da güç yetirir. 'Lakinnâ' ifadesi ise 'lâkin ene' aslından gelir ve mü'min kişinin kendi imanını, arkadaşının küfrüne karşı bir istidrak (dönüş/karşıtlık) olarak ortaya koyduğunu ifade eder.

جعل كفره بالبعث كفرا بالله تعالى لأن منشأه الشك في كمال قدرة الله تعالى، ولذلك رتب الإنكار على خلقه إياه من التراب فإن من قدر على بدء خلقه منه قدر أن يعيده منه.