Taberî'ye göre 'zürriyet' ile kastedilen, Kur'an'ın kendisine hüccet olarak sunulduğu bütün ümmet ve ırklar (Arap, Arap olmayan, İsrailoğulları ve diğerleri) olup, çünkü yeryüzündeki bütün insanlar Nûh ile gemide bulunan zürriyetin devamıdır. Musa'ya verilen Kitap ise Tevrat'tır ve Allah bunu İsrailoğulları için hakkı beyan eden, doğru yola götüren bir delil kılmıştır. Ayrıca 'vekîl' kelimesinin bu bağlamda 'şerik' (ortak) anlamına geldiği belirtilir.

وعنى بالذرية: جميع من احتج عليه جل ثناؤه بهذا القرآن من أجناس الأمم، عربهم وعجمهم من بني إسرائيل وغيرهم، وذلك أن كل من على الأرض من بني آدم، فهم من ذرية من حمله الله مع نوح في السفينة.

Zemahşerî'ye göre 'لا تتخذوا' ifadesi hem ye (يـ) hem te (تـ) harfiyle okunmuştur; ye ile okunduğunda anlam 'edinmesinler diye' (لئلا يتخذوا) şeklinde gaib kipinde olur, te ile okunduğunda ise doğrudan hitap kipiyle 'edinmeyin' (لا تتخذوا) anlamına gelir ki bu, 'ona şunu yap diye yazdım' türünden bir kullanıma benzetilmiştir. Ayrıca 'وكيلا' kelimesi, kendisine işlerin havale edildiği bir Rab olarak açıklanmıştır.

قرىء بالياء على : ( لئلا يتخذوا ) ، وبالتاء على : أي ( لا تتخذوا ) كقولك : كتبت إليه أن أفعل كذا { وكيلا } ربا تكلون إليه أموركم

Râzî, ayetteki 'en' harfinin dilbilimsel açıdan üç farklı şekilde yorumlanabileceğini (nasb edici, tefsir bildiren 'ey' anlamında, ya da zâid) açıklar. Ardından âyetin bütününü değerlendirerek, Tevrat'ın hidayet olmasının sebebinin Allah'tan başkasını vekil edinmekten nehiy içermesi, yani tevhid olduğunu belirtir. Sonuç olarak, İsra hadisesiyle Hz. Muhammed'in şereflendirilmesinin ardından Musa'ya Tevrat verilmesinin zikredilmesinin, insanın ancak tevhid denizine gark olup her işinde yalnız Allah'a güvenmesinin en yüce makam olduğunu göstermek için olduğunu ifade eder.

أقول حاصل الكلام في الآية : أنه تعالى ذكر تشريف محمد صلى الله عليه وسلم بالإسراء ، ثم ذكر عقيبه تشريف موسى عليه الصلاة والسلام بإنزال التوراة عليه ، ثم وصف التوراة بكونها هدى ، ثم بين أن التوراة إنما كان هدى لاشتماله على النهي عن اتخاذ غير الله وكيلا ، وذلك هو التوحيد

Kurtubî bu ayette 'yetteḫiżū' kelimesinin kıraat farklılıklarını (Ebû Amr'ın 'yâ' ile, diğerlerinin 'tâ' ile okuması) aktarır ve bunun hitap üslubunun değişmesi türünden olduğunu belirtir. 'Vekîl' kelimesinin anlamı hakkında da farklı görüşleri sıralar: Mücahid'e göre 'şerik/ortak', Ferrâ'ya göre 'işlerine kefil olan' veya 'yeterli olan', Kelbî'ye göre 'işlerinde kendisine güvenilip dayanılan bir rab' demektir.

قرأ أبو عمرو يتخذوا بالياء الباقون بالتاء فيكون من باب تلوين الخطاب ( وكيلا ) أي شريكا عن مجاهد وقيل : كفيلا بأمورهم حكاه الفراء وقيل : ربا يتوكلون عليه في أمورهم قاله الكلبي وقال الفراء : كافيا

İbn Kesîr bu ayeti Tevrat'ın İsrailoğulları için bir hidayet kılavuzu olarak indirildiği şeklinde açıklar; ayetteki 'vekîl' kelimesini Allah'tan başka veli, yardımcı veya ilah edinmeme yasağı olarak yorumlar, çünkü her peygambere sadece Allah'a kulluk emri verilmiştir. Bu bağlamda İsra hadisesiyle ilgili çok sayıda rivayet (Firavun'un kızının taraycısı kıssası, Ebu Cehil ile diyalog, Abdullah b. Mesud'un rivayeti) zikredilir.

وجعلناه أي الكتاب هدى أي هاديا لبني إسرائيل أن لا تتخذوا أي لئلا تتخذوا من دوني وكيلا أي وليا ولا نصيرا ولا معبودا دوني لأن الله تعالى أنزل على كل نبي أرسله أن يعبده وحده لا شريك له

Beydâvî'ye göre 'ذرية من حملنا مع نوح' ifadesi, İsrailoğullarına atalarının Nuh ile birlikte gemide boğulmaktan kurtarıldığına dair bir hatırlatmadır. Bu kurtuluşun Nuh'un şükrü bereketiyle gerçekleştiğine işaret vardır ve zürriyetin de ona benzer şekilde şükretmeye teşvik edildiği belirtilir. Beydâvî ayrıca 'إنه كان عبدا شكورا' ifadesindeki zamirin Nuh'a ait olduğunu, bir görüşe göre de Musa'ya ait olabileceğini nakleder.

وفيه تذكير بأنعام الله تعالى عليهم في إنجاء آبائهم من الغرق بحملهم مع نوح عليه السلام في السفينة. إنه إن نوحا عليه السلام. كان عبدا شكورا يحمد الله تعالى على مجامع حالاته، وفيه إيماء بأن إنجاءه ومن معه كان ببركة شكره، وحث للذرية على الاقتداء به. وقيل الضمير لموسى عليه الصلاة والسلام.