وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا
“Und sie fallen auf das Kinn weinend nieder, und es mehrt ihnen die Demut.” — Bubenheim & Elyas
Taberî'ye göre bu ayet, Furkan (Kur'an) inmeden önce kendilerine kitap verilmiş ehl-i kitaptan iman eden ilim sahiplerini anlatmaktadır. Onlara Kur'an okunduğunda çenelerine kapanarak ağlarlar ve Kur'an'daki öğütler, ibretler onların Allah'ın emrine ve itaatine boyun eğişlerini (huşû'larını) artırır.
ويخر هؤلاء الذين أوتوا العلم من مؤمني أهل الكتابين من قبل نزول الفرقان، إذا يتلى عليهم القرآن لأذقانهم يبكون، ويزيدهم ما في القرآن من المواعظ والعبر خشوعاKurtubî, ayetteki tasvirin nitelikleri abartılı bir şekilde övmek anlamında olduğunu belirtir; ilim sahibi olan herkesin Kur'an dinlerken huşû, tevazu ve boyun eğme mertebesine ulaşmasının hakkı olduğunu söyler. Ayrıca çenelerin yere kapanmasının en aşırı tevazu göstergesi olduğunu, 'ezkan' kelimesinin burada yüzü ifade ettiğini, cüz'ün küll'e (parçanın bütüne) delalet etme üslubuyla açıklar. Son olarak ağlamanın namazda caiz olduğunu ve namazı bozmayacağını, ancak inleme (enîn) konusunda fakihler arasında görüş ayrılığı bulunduğunu nakleder.
والأذقان جمع ذقن وهو مجتمع اللحيين وقال الحسن : الأذقان عبارة عن اللحي أي يضعونها على الأرض في حال السجود وهو غاية التواضع واللام بمعنى على تقول سقط لفيه أي على فيهİbn Kesîr, bu ayette anlatılan olumlu vasıfların Yahudilerde de bulunduğunu ama sayılarının çok az olduğunu belirtir; Abdullah b. Selam ve benzeri, Yahudi hahamlarından iman edenlerin on kişiyi bulmadığını söyler. Hıristiyanlardan ise hakka boyun eğip tabi olanların bulunduğunu, Allah'ın buyurduğu gibi, ifade eder.
وهذه الصفات توجد في اليهود ولكن قليلا كما وجد في عبد الله بن سلام وأمثاله ممن آمن من أحبار اليهود ولم يبلغوا عشرة أنفسBeydâvî'ye göre 108. ayette geçen 'sübhâne rabbinâ' ifadesi, Allah'ın vaadinden dönmekten münezzeh olduğunu tenzih anlamındadır ve O'nun vaadi mutlaka gerçekleşecektir. 109. ayette 'çenelerinin üzerine kapanıp ağlarlar' ifadesinin tekrarı, birinci secdenin vaadin gerçekleşmesi karşısında şükür için, ikincisinin ise Kur'an'ın öğütlerinin onlarda bıraktığı Allah korkusundan ağlama haliyle etki için olduğunu, dolayısıyla farklı durum ve sebeplere bağlı olduğunu belirtir. Çene (ذقن) kelimesinin zikredilmesi, secde eden kişinin yüzünden yere ilk değen yerin çene olmasından dolayıdır ve Kur'an dinlemek onlara hem huşû hem de ilim ve yakîn artırır.
كرره لاختلاف الحال والسبب فإن الأول للشكر عند إنجاز الوعد والثاني لما أثر فيهم من مواعظ القرآن حال كونهم باكين من خشية الله، وذكر الذقن لأنه أول ما يلقى الأرض من وجه الساجد، واللام فيه لاختصاص الخرور به.Bu müfessire göre ayetteki tekrar, secde haline düşmeleri ile Kur'an dinlerken ağlamaları şeklindeki iki farklı halin bir arada zikredilmesinden kaynaklanır; ayrıca bu tekrar, onlardan fiilin tekrar tekrar vuku bulduğuna da işaret edebilir. Ayetin asıl maksadı, iman etmeyenleri küçümsemek ve onların imanına veya imansızlığına önem verilmediğini, kendilerinden daha hayırlı olanların ona iman ettiğini vurgulamaktır.
والفائدة في هذا التكرير اختلاف الحالينGemeinsamkeiten
Müfessirlerin çoğu ayetin, kendilerine önceden kitap verilmiş ehl-i kitaptan Kur'an'a iman eden ilim sahiplerini konu aldığında birleşir. Secde ve ağlama tasvirinin bu kişilerin huşûunu, tevazuunu ve Kur'an karşısındaki teslimiyetini gösterdiği ortak vurgudur; çene üzerine kapanma ifadesinin aşırı bir alçakgönüllülük göstergesi olduğu da paylaşılan bir noktadır.
Unterschiede
Taberî rivayet ve dil tahlilini birleştirerek olayı tarihsel bağlama oturturken, Kurtubî meseleyi daha çok belağat (mecaz, cüz-küll ilişkisi) ve fıkhi ayrıntılar (namazda ağlama-inleme hükmü) üzerinden ele alır. İbn Kesîr rivayet ağırlıklı bir yaklaşımla bu vasıfların ehl-i kitap içinde nadir bulunduğunu tarihsel örneklerle destekler. Beydâvî ve Râzî ise daha çok dil/belağat merkezli okuyup ayetteki tekrarın sebebini tartışırlar; Beydâvî tekrarı farklı sebeplere (şükür-korku) bağlarken, Râzî bunu hem tekrarlanan fiile işaret hem de iman etmeyenleri küçümseme amacına bağlar.
Historischer Kontext
Daha erken dönem müfessiri olan Taberî rivayet temelli tarihsel bir çerçeve sunarken, sonraki dönemlerde Kurtubî ve İbn Kesîr rivayete fıkhi ve tarihsel değerlendirmeler ekleyerek konuyu genişletmiş, Beydâvî ve Râzî gibi daha sonraki müfessirler ise meseleyi dil ve belağat ekseninde derinleştirmiştir. Böylece yorumun temel çerçevesi korunurken, zamanla dil tahlili ve fıkhi ayrıntılar ön plana çıkmıştır.
Bu ayet, ilim ile iman arasındaki uyumun, bilgiye sahip olmanın kişiyi kibre değil tevazuya ve hakikat karşısında boyun eğmeye götürmesi gerektiğine dair bir hatırlatma olarak düşünülebilir. Günümüzde de ilim sahiplerinin öğrendikleri karşısında hem merak hem de derin bir saygı ve alçakgönüllülük içinde olmaları, ilim ve maneviyatın birbirini beslediği bir tutum olarak değerlendirilebilir.
KI-Analyse — keine Fatwa oder Urteil, noch nicht durch Fachprüfung freigegeben