Taberî bu ifadeyi kavminin çoğunluğunun peygamberliğini inkâr eden kimseler olduğu, buna karşın onu kabul edip tasdik edenlerin ise azınlıkta kaldığı şeklinde açıklar.

وأكثر قومك الجاحدون نبوتك، لا المقرون بها

Zemahşerî'ye göre bu ayette bahsedilen 'Allah'ın nimetini bilip sonra inkar etme' durumu, insanların nimeti Allah'tan bildikleri halde onu O'na değil, kendilerine nimet vermeyen başka varlıklara (putlara/şefaatçilere) ibadet ederek yorumlamalarıdır; onların 'bu nimet Allah'tandır ama ilahlarımızın şefaatiyledir' demeleri de bu inkarın bir türüdür. Ayrıca 'atalarımızdan miras aldık' demeleri veya bir nimeti falanca kişiye bağlamaları da bu bağlamda inkar sayılmıştır, ancak bunun caiz olmayışı ancak nimetin Allah'tan geldiğine inanmayıp o kişiyi gerçek sebep sayma durumunda geçerlidir. Bir başka görüşe göre 'Allah'ın nimeti' Hz. Muhammed'in peygamberliğidir; bunu bilip inatla inkar etmişlerdir; çoğu ise kalben de inkarcıdır. Zemahşerî ayrıca 'ثم' edatının, bilgi sahibi olduktan sonra inkar etmenin normalden uzak/garip bir durum olduğuna işaret ettiğini belirtir.

فإن قلت : ما معنى ثم ؟ قلت : الدلالة على أن إنكارهم أمر مستبعد بعد حصول المعرفة ؛ لأن حق من عرف النعمة أن يعترف لا أن ينكر

Râzî, ayette herkes kâfir olduğu halde neden 'çoğu' denildiğini sorar ve üç ihtimal sunar: (1) 'çoğu' ifadesi, kendilerine henüz hüccet ulaşmamış olan mükellef olmayan veya akıl noksanlığı bulunan kişileri dışlamak içindir; (2) kâfirden kasıt inatla inkâr eden kimsedir, aralarında peygamberin doğruluğuna cahil kalıp inat etmeyenler de bulunabilir; (3) 'çoğu' lafzı kullanılmış olsa da kastedilen herkestir, zira bir şeyin çoğu bazen bütünün yerine geçer.

إنما قال { وأكثرهم } لأنه كان فيهم من لم تقم عليه الحجة ممن لم يبلغ حد التكليف ، أو كان ناقص العقل معتوها ، فأراد بالأكثر البالغبن الأصحاء . الثاني : أن يكون المراد بالكافر الجاحد المعاند

Kurtubî, 'nimeti bilip de inkâr etme' ifadesini birden fazla görüşle açıklar: Mücahid ve Katade'ye göre bu, Allah'ın saydığı nimetleri Allah'tan geldiğini bilip yine de bunları atalarından miras aldıklarını söyleyerek inkâr etmeleridir. Avn b. Abdullah'a göre kişinin 'falan olmasaydı böyle olmazdı' demesidir, oysa fayda ve zararın Allah'tan geldiğini bilirler. Kelbî'ye göre ise Peygamber nimetleri saydığında bunları kabul edip 'evet bunlar Allah'tandır ama ilahlarımızın şefaatiyledir' demeleridir. Ayrıca nimeti bolluk halinde bilip şükrü terk ederek inkâr etme, darlıkta bilip bollukta inkâr etme, sözle bilip fiille inkâr etme, kalben bilip dille inkâr etme gibi başka ihtimaller de zikredilir.

يعرفون نعمة الله بتقلبهم فيها وينكرونها بترك الشكر عليها ويحتمل سادسا يعرفونها في الشدة وينكرونها في الرخاء ويحتمل سابعا يعرفونها بأقوالهم وينكرونها بأفعالهم ويحتمل ثامنا يعرفونها بقلوبهم

İbn Kesîr, bu ayetin tefsirinde bir A'râbî'nin Hz. Peygamber'e gelip sorduğu, Peygamber'in de kendisine bu ayeti okuduğuna dair bir rivayet nakletmektedir. Metin, olayın Mücahid'den gelen bir aktarım zinciriyle nakledildiğini göstermektedir.

حدثنا عبد الرحمن بن يزيد بن جابر عن مجاهد أن أعرابيا أتى النبي صلى الله عليه وسلم فسأله فقرأ عليه رسول الله صلى الله عليه وسلم

Beydâvî'ye göre 'yüz çevirirlerse' ifadesi, müşriklerin peygamberden yüz çevirip elçiliğini kabul etmemeleri anlamına gelir; ancak bu durum peygambere zarar vermez çünkü ona düşen görev sadece açık tebliğdir, tebliğ görevini yerine getirmiştir. 'Allah'ın nimetini tanırlar sonra onu inkâr ederler' ifadesi ise müşriklerin Allah'ın kendilerine saydığı nimetleri bilip bunların Allah'tan geldiğini itiraf ettikleri, ancak nimeti verenden başkasına ibadet ederek veya bunu putlarının şefaatine bağlayarak ya da nimetin haklarını yerine getirmekten yüz çevirerek onu inkâr ettikleri şeklinde açıklanmıştır. Bir görüşe göre buradaki nimet Hz. Muhammed'in peygamberliğidir; mucizelerle bunu tanıdıkları halde inat ederek inkâr etmişlerdir. 'Çoğu kâfirdir' ifadesindeki çoğunluk vurgusu, bazılarının akıl noksanlığı veya düşünmede kusur yüzünden hakkı tanımamış olması, ya da mükellefiyet yaşına ulaşmadığı için üzerine delil ikame edilmemiş olması ihtimaline, yahut çoğunluğun bütünün yerine kullanılmasına dayandırılmıştır.

فإن تولوا أعرضوا ولم يقبلوا منك. فإنما عليك البلاغ المبين فلا يضرك فإنما عليك البلاغ وقد بلغت، وهذا من إقامة السبب مقام المسبب.