Bu müfessire göre 'ولكم فيها جمال' ifadesi, hayvanların insanlar için sadece bir yararlanma vesilesi olmadığını, aynı zamanda gerçek bir güzellik ve süs kaynağı olduğunu bildirir. Çobanlar hayvanları akşam getirip sabah otlatmaya çıkardıklarında bu manzara evlerin önünü süsler, seslerinin uyumu insanlara ferahlık verir ve sahiplerine halk arasında itibar ve saygınlık kazandırır. Bu yönüyle güzellik unsuru, hayvancılıkla uğraşanların asıl gözettiği amaçlardan biri, hatta en önemlilerindendir.

لأن الرعيان إذا روحوها بالعشي وسرحوها بالغداة فزينت بإراحتها وتسريحها الأفنية وتجاوب فيها الثغاء والرغاء أنست أهلها وفرحت أربابها ، وأجلتهم في عيون الناظرين إليها ، وكسبتهم الجاه والحرمة عند الناس

Bu metinde Râzî, En'am/hayvanların insanlar için yaratılmasının ardından sayılan faydaların (dumûriyye/zaruri ve gayr-ı zaruri) sırasıyla zikredildiğini, ilk zikredilen faydanın 'sıcaklık/dumûriyye' olduğunu, ikinci faydanın ise develerin akşam ve sabah otlağa çıkarılıp geri getirilmesi (iraha ve tesrih) sırasında sahiplerine verdiği güzellik ve övünme (tecemmül) hissi olduğunu açıklar. İraha'nın tesrihten önce zikredilmesi, o vakitte develerin karınlarının dolu, memelerinin süt yüklü olması ve ağıllara toplu halde dönmesi sebebiyle görsel güzelliğin daha fazla olmasıyla temellendirilir. Ayrıca metin, kerametleri inkâr edenlerin bu ayeti delil olarak kullanmalarına ve kerameti kabul edenlerin buna verdiği cevaba da yer verir.

واعلم أن وجه التجمل بها أن الراعي إذا روحها بالعشي وسرحها بالغداة تزينت عند تلك الإراحة والتسريح الأفنية ، وتجاوب فيها الثغاء والرغاء ، وفرحت أربابها وعظم وقعهم عند الناس بسبب كونهم مالكين لها

İbn Kesîr'e göre bu ifade, hayvanların akşam vakti otlaktan geri döndükleri anı tasvir eder; bu vakitte hayvanların karınları en dolgun, memeleri en gelişmiş ve görünüşleri en güzel haldedir. Bunun karşılığı olan 'ğuduvv' ise sabah vakti hayvanların otlağa sevk edildikleri zamandır.

وهو وقت رجوعها عشيا من المرعى فإنها تكون أمده خواصر وأعظمه ضروعا وأعلاه أسمة أي غدوة حين تبعثونها إلى المرعى

Beydâvî'ye göre âyette geçen en'âm; deve, sığır ve koyunu kapsar. Ayette sayılan faydalar sırasıyla açıklanır: 'dif'' hayvanların soğuktan koruyan yünü/kılı, 'menâfi'' ise üreme, süt ve binek olarak kullanım gibi faydalardır; 'menâfi' kelimesinin tercih edilmesi bu faydaların karşılığında elde edilen bedelleri de kapsaması içindir. Ayrıca hayvanların akşam otlaktan dönerken ve sabah otlağa çıkarken sahiplerine bir güzellik ve gösteriş (cemâl) vermesi, meraların ve avluların onlarla süslenmesi ve sahiplerinin insanlar nazarında değer kazanması anlatılır; 'tuhtan getirme' (iraha) fiilinin öne alınması, hayvanların bu vakitte karınları dolu ve memeleri sütle yüklü olarak göründüğünden güzelliğin daha belirgin olmasındandır.

فيها دفء ما يدفأ به فيقي البرد. ومنافع نسلها ودرها وظهورها، وإنما عبر عنها بالمنافع ليتناول عوضها.

Taberî'ye göre 'حين تسرحون' ifadesi, hayvanların sabahleyin ağıllarından otlağa çıkarıldığı vakti; 'تريحون' ise akşam vakti otlaklardan barındıkları ağıllara döndürüldükleri zamanı ifade eder. Bu ikisi arasındaki fark 'الإراحة' (akşam getirme) ile 'التسريح' (sabah çıkarma) kelimeleri arasındaki dilsel farka dayanır.

فالسرح بالغداة والإراحة بالعشي