Taberî, ayette geçen 'hûn' kelimesinin 'hevân' (aşağılanma, zillet) anlamında olduğunu belirtir; kişinin kız çocuğunu bu zillet üzere yanında tutması ile toprağa gömerek öldürmesi arasında tercih durumunda kaldığını açıklar. Ayrıca kelimenin Arap lehçelerindeki farklı kullanımlarını (Kureyş ve Temim lehçeleri) örneklerle aktarır ve son olarak müşriklerin Allah'a kendileri için razı olmadıkları şeyi (kız çocuklarını) yakıştırmalarının kötü bir hüküm olduğunu vurgular.

يعني: من مساءته إياه مميلا بين أن يمسكه على هون: أي على هوان، وكذلك ذلك في لغة قريش فيما ذكر لي، يقولون للهوان: الهون، ومنه قول الحطيئة

Zemahşerî, müjdelenen haberin kötülüğü ve kavmi arasında utanıp yüz karası sayılması sebebiyle kişinin onlardan gizlendiğini; kendi kendine, bu haberi verilen kız çocuğunu zillet ve horluk içinde tutup tutmayacağını ya da onu diri diri toprağa gömüp gömmeyeceğini düşünüp durduğunu belirtir. Ayrıca 'على هون' ifadesinin farklı kıraatlerle 'على هوان' şeklinde de okunduğunu aktarır. Müşriklerin, kendilerine yakışmayacak nitelikte gördükleri kız çocuğunu Allah'a nispet edip, kendileri için ise bunun tam tersi bir vasfı (erkek çocuğu) seçtiklerini vurgular.

يستخفي منهم { من } أجل { سوء } المبشر به ، ومن أجل تعييرهم ، ويحدث نفسه وينظر أيمسك ما بشر به { على هون } على هوان وذل أم يئده

Bu müfessire göre ayet, müşriklerin cahiliye dönemindeki kız çocuklarına karşı tutumunu tasvir etmektedir: bir erkeğin karısı doğum yapacağı zaman kavminden gizlenip saklanması, doğan çocuğun kız olması halinde bundan büyük bir üzüntü ve utanç duyması ve bu çocuğu ne yapacağı konusunda günlerce halktan gizlenmesi anlatılır. Râzî bu durumu, azabın hem elem hem de aşağılanmayı birlikte içermesi gerektiği ilkesiyle ilişkilendirir; sevabın menfaat+tazim içermesi gerektiği gibi cezanın da zarar+horlanma içermesi gerekir. Kız çocuğundan nefret ve tiksinti son noktaya ulaştığında yüzün kararması, halktan kaçıp saklanma ve nihayetinde çocuğun öldürülmesine kadar giden bir sürecin tasviri yapılır.

كان الرجل في الجاهلية إذا ظهر آثار الطلق بامرأته توارى واختفى عن القوم إلى أن يعلم ما يولد له فإن كان ذكرا ابتهج به ، وإن كان أنثى حزن ولم يظهر للناس أياما فيها أنه ماذا يصنع بها

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müşriklerin kızları için hissettikleri utanç ve nefreti Allah'a mal ettikleri şirk anlayışını kınamaktadır; kendileri için kabul etmedikleri bir nisbeti (kız evlat sahibi olmayı) meleklerin Allah'ın kızları olduğunu iddia ederek O'na yakıştırmışlardır. Bu, küfrün en kaba biçimidir çünkü kendi köle ve mahlûklarını Allah'a ortak koşmaktadırlar; hâlbuki insanlardan biri kendi kölesinin malında kendisine ortak olmasına bile son derece razı olmaz.

أفمن يكرهونه ذه الكراهة ويأنفون لأنفسهم عنه يجعلونه لله أي بئس ما قالوا وبئس ما قسموا وبئس ما نسبوه إليه

Beydâvî'ye göre kız çocuğu ile müjdelenen kişinin yüzü, üzüntü ve insanlardan duyduğu utançtan dolayı gün boyu kararır ve içi kadın nedeniyle öfkeyle dolar. Yüzün kararması, gam ve mahcubiyetin bir kinayesidir; kişi, kendisine bildirilen şeyin çirkinliğinden dolayı toplumdan kaçıp gizlenir ve zihninde onu horlukla yanında mı tutacağını yoksa toprağa gömüp diri diri mi öldüreceğini düşünüp durur. Beydâvî, bu davranışı, Allah'a yakıştırdıkları şeyle -yani kızları O'na nispet ederken kendilerinin ise bu değeri asla vermeyecekleri şeyle- çelişkili bir hüküm verme olarak nitelendirir.

واسوداد الوجه كناية عن الاغتمام والتشوير. وهو كظيم مملوء غيظا من المرأة. يتوارى من القوم يستخفى منهم.

Kurtubî, ayetteki 'أيمسكه على هون' ifadesindeki zamirin neye râci olduğunu tartışır; هون kelimesinin kabile lehçelerine göre farklı anlamlara (horluk, azlık, bela-meşakkat) geldiğini nakleder ve دس kelimesinin cahiliye döneminde kız çocuklarının diri diri toprağa gömülmesi âdetine işaret ettiğini belirtir. Ardından kız çocuklarına iyi davranmanın fazileti hakkında Hz. Aişe ve İbn Mesud'dan gelen hadisleri zikreder.

والهون الهوان بلغة قريش قاله اليزيدي وحكاه أبو عبيد عن الكسائي وقال الفراء : هو القليل بلغة تميم وقال الكسائي : هو البلاء والمشقة