Taberî'ye göre bu ifade, insanın kendisini yaratan Rabbine karşı açıkça düşman kesildiğini anlatır; Allah'ın onu öldükten sonra dirilteceğine dair haberine karşı çıkarak 'çürümüş kemikleri kim diriltir?' diyerek Allah'ın kudretini inkâr etmesini ifade eder. 'Mübîn' kelimesi ise bu husumetinin, onu işitenlere apaçık göstermesi anlamındadır.

يقول: فإذا هو ذو خصومة لربه، يخاصمه فيما قال له ربه إني فاعل، وذلك إخبار لله إياه أنه محيي خلقه بعد مماتهم، فيقول: من يحيي هذه العظام وهي رميم؟ إنكارا منه لقدرة الله على إحيائها وقوله: {مبين} يقول: يبين لمن سمع خصومته وقيله ذلك أنه مخاصم ربه الذي خلقه

Zemahşerî ayeti iki farklı anlama açar: birincisi, insanın bir zamanlar hareketsiz ve hissiz bir meni damlası olmasına rağmen sonunda kendi lehine tartışan, hasımlarına karşı hüccet ortaya koyan açık sözlü bir varlığa dönüşmesinin Allah'ın kudretine delil olduğudur. İkincisi ise, insanın Rabbine karşı hasım kesilip 'çürümüş kemikleri kim diriltecek' diyerek nankörlükte ve cehalette ileri gitmesinin tasviri olduğudur.

أحدهما : فإذا هو منطيق مجادل عن نفسه مكافح للخصوم مبين للحجة ، بعد ما كان نطفة من مني جمادا لا حس به ولا حركة ، دلالة على قدرته . والثاني : فإذا هو خصيم لربه ، منكر على خالقه ، قائل : من يحيي العظام وهي رميم

Bu müfessire göre ayet insanın yaratılışında iki delil sunar: biri bedeninin nutfeden yaratılışına, diğeri nefsinin/aklının gelişimine dair. İnsan doğduğunda diğer hayvanlardan daha az akıllı ve tanıma yeteneğinden yoksunken, büyüdükçe göklerin ve yerin ölçümüne, Allah'ın zatını ve sıfatlarını bilmeye güç yetirecek kadar üstün bir akla ulaşır; bu geçiş ancak hikmetli ve muhtar bir müdebbirin (Allah'ın) tedbiriyle mümkündür. Ayrıca 'hasîm' kelimesi, nutfe halindeki cansız ve pis bir maddeden konuşan, tartışan bir varlığa dönüşümün, yaratıcının kudretine en açık delil olduğunu gösterir.

فظهر أن الإنسان في أول الحدوث أنقص حالا وأقل فطنة من سائر الحيوانات ثم إن الإنسان بعد كبره يقوى عقله ويعظم فهمه ويصير بحيث يقوى على مساحة السموات والأرض ويقوى على معرفة ذات الله وصفاته

Kurtubî'ye göre âyet, Allah'ın birliğine dair delili zikrettikten sonra insanın halini, taşkınlığını ve haddini aşmasını konu edinir. 'İnsan' burada cins ismi olmakla birlikte, çürümüş bir kemikle Peygamber'e gelip diriltilmeyi inkâr eden Übey b. Halef el-Cümahî kastedilmiştir. Âyet, insanın nutfeden yaratılıp aşamalarla büyüdükten sonra Allah'a karşı açıkça tartışmaya girişmesine hayret ifade eder ve kendi yaratılışını unutmasını vurgular.

وروي أن المراد به أبي بن خلف الجمحي جاء إلى النبي صلى الله عليه وسلم بعظم رميم فقال : أترى يحيي الله هذا بعد ما قد رم

Beydâvî'ye göre Allah, gökleri ve yeri hak/hikmet üzere, belirli bir ölçü, şekil, düzen ve farklı vasıflarla yaratmıştır ve müşriklerin ona ortak koştukları şeylerden münezzehtir; bu durum aynı zamanda O'nun cisimler türünden olmadığına delildir. İnsan ise cansız, hareketsiz ve şekilsiz bir sıvı olan meniden yaratıldığı halde sonradan açık bir şekilde tartışan, hatta Yaratıcısına karşı çıkan bir varlık haline gelmiştir. Bu ayetin inişiyle ilgili olarak Übeyy b. Halef'in çürümüş bir kemikle Peygamber'e gelip diriltilmesinin mümkün olamayacağını iddia ettiği rivayet edilmektedir.

خلق الإنسان من نطفة جماد لا حس بها ولا حراك سيالة لا تحفظ الوضع والشكل. فإذا هو خصيم منطيق مجادل. مبين للحجة أو خصيم مكافح لخالقه قائل: من يحي العظام وهي رميم.