Taberî bu ayette kastedilen 'müstehzîler' (Kur'an ve Peygamber ile alay edenler) hakkında farklı ravilerden gelen isim listelerini aktarır; sayıları bazı rivayetlerde beş, bazılarında yedi veya sekiz olarak zikredilir ve genellikle el-Velîd b. el-Mugîre, el-Âs b. Vâil, Ebû Zem'a, el-Esved b. Abdi Yeğûs ve el-Hâris b. Iytale gibi isimler tekrarlanır. Ayrıca her birinin Bedir'den önce farklı şekillerde (baş yarası, göz kaybı, ayak yarası vb.) helak olduğu, Cebrail'in Peygamber'e bu kişileri işaret ederek onlara karşı kifayet edildiğini bildirdiği rivayet edilir.

هم خمسة رهط من قريش: الوليد بن المغيرة، والعاص بن وائل، وأبو زمعة، والحارث بن عيطلة، والأسود بن قيس

İbn Kesîr, ayetteki emri Hz. Peygamber'in kendisine indirileni tebliğ etmesi ve müşriklerin ayetlerden yüz çevirtmeye çalışmalarına iltifat etmemesi olarak açıklar. Bu bağlamda alay eden müşriklerin başlarının Cebrail tarafından işaretlenip ilahi bir azaba/ölüme uğradıklarına dair rivayeti nakleder. Ardından İbn İshak'tan alay edenlerin beş kişiden ibaret olduğunu, isimlerini ve kabilelerini zikreder.

فجاء جبريل قال أحسبه قال فغمزهم فوقع في أجسادهم كهيئة الطعنة فماتوا

Beydâvî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber ile alay eden ve ona eziyet eden müstehzilere karşı Allah'ın onu koruduğunu ve bu kişileri türlü belalarla helak ettiğini bildirmektedir. Bu kişilerin Kureyş'in beş eşrafı (Velid b. Muğire, Âs b. Vâil, Adiy b. Kays, Esved b. Abdiyeğûs, Esved b. Muttalib) olduğu, Cebrail'in her birine işaret etmesiyle her birinin farklı bir şekilde ölümüne veya sakatlanmasına sebep olan olaylar aktarılmıştır. Ayetin devamı ise Allah'a başka bir ilah koşanların dünya ve ahirette işlerinin sonucunu bileceklerini bildirmektedir.

قيل كانوا خمسة من أشراف قريش: الوليد بن المغيرة، والعاص بن وائل، وعدي بن قيس، والأسود بن عبد يغوث، والأسود بن المطلب، يبالغون في إيذاء النبي صلى الله عليه وسلم والاستهزاء به فقال جبريل عليه السلام لرسول الله صلى الله عليه وسلم: أمرت أن أكفيكهم