Bu metinde Zemahşerî, 'el-Hicr'in Semûd kavminin vadisi olduğunu, bu vadinin Medine ile Şam arasında bulunduğunu belirtir. Metin, ayette geçen 'ashabu'l-Hicr' ifadesini Semûd kavmiyle ve bu bölgenin coğrafi konumuyla açıklamaktadır.

ثمود ، والحجر واديهم ، وهو بين المدينة والشأم

Bu müfessire göre 'Leyke/el-Eyke' okuyuşları arasında tercih edilen görüş, kelimenin izafetle mecrur okunmasıdır; 'Leyke' şeklindeki isim okuma, mushaf hattındaki yazımdan kaynaklanan bir yanılgıdır ve kıssanın kendisi tek bir kıssadır. Ayrıca burada 'kardeşleri Şuayb' denilmeyişinin sebebi, Şuayb'ın Ashab-ı Eyke'den olmayıp Medyen kardeşi olarak onlara ayrıca gönderilmiş olmasıdır.

روي أن أصحاب الأيكة كانوا أصحاب شجر ملتف وتلك الشجر هي التي حملها المقل ، فإن قيل هلا قال أخوهم شعيب كما في سائر المواضع جوابه : أن شعيبا لم يكن من أصحاب الأيكة

Beydâvî'ye göre 'Hicr halkı' ifadesi Semûd kavmidir ve onlar Salih peygamberi yalanlamışlardır; bir peygamberi yalanlamak tüm peygamberleri yalanlamak gibi sayılır. 'Mürselîn' (gönderilenler) ifadesiyle Salih ile ona inanan müminlerin kastedilmiş olması da mümkündür. Hicr ise Medine ile Şam arasında bir vadidir ve bu kavim orada yaşamaktaydı. Kendilerine verilen 'âyetler' ise indirilen kitabın âyetleri, ya da dişi deve, onun su içmesi ve sütü gibi mucizeler, ya da onlar için ortaya konan deliller olarak yorumlanabilir.

ولقد كذب أصحاب الحجر المرسلين يعني ثمود، كذبوا صالحا، ومن كذب واحدا من الرسل فكأنما كذب الجميع، ويجوز أن يكون المراد بالمرسلين صالحا ومن معه من المؤمنين، والحجر واد بين المدينة والشأم يسكنونه.