Taberî, geçmiş ümmetlere gönderilen her peygamberin, kendilerini tevhide ve Allah'a itaate davet etmesine karşılık, onların bu peygamberle alay ettiklerini belirtir. Bu alay ve inkarın, ümmetlerin Rablerine karşı gösterdikleri büyüklenme ve isyandan kaynaklandığını aktarır.

وما يأتي شيع الأولين من رسول من الله يرسله إليهم بالدعاء إلى توحيده والإذعان بطاعته يقول: إلا كانوا يسخرون بالرسول الذي يرسله الله إليهم، عتوا منهم وتمردا على ربهم

Bu metin, 'mâ' edatının muzariye girdiğinde onu hâl (şimdiki zaman) anlamına dönüştürdüğünü, maziye girdiğinde ise o fiili hâle yakın kılan bir anlatım şekli olduğunu belirtir. İfade, geçmişte süregelen bir durumun hikâyesi (hikâyet-i hâl) olarak yorumlanmış; yani onların o hal üzere devam ettikleri anlaşılır. Bu durum, Zemahşerî'ye göre Hz. Peygamber'in kavminin alay etmesine karşı bir teselli mahiyetindedir.

حكاية حال ماضية ، لأن ( ما ) لا تدخل على مضارع إلا وهو في معنى الحال ، ولا على ماض إلا وهو قريب من الحال

İbn Kesîr'e göre bu ifade, ayette geçen kimselerin peygamberi yalanladıklarını, onunla alay ettiklerini ve kendisiyle gönderilen hakkı inkâr ettiklerini anlatmaktadır. Metin bu üç fiili (yalanlama, alay etme, inkâr) birlikte zikrederek muhataplarının tavrını açıklamaktadır.

أي يكذبونه ويستهزئون به ويجحدون ما أرسل به من الحق

Beydâvî'ye göre bu ayet, Peygamber'den önceki ümmetlere de geçmiş toplulukların (şiya) içinden peygamberler gönderildiğini, ancak onlara gelen her elçinin de alay konusu edildiğini bildirir. Bu durum, benzer bir muameleyle karşılaşan Hz. Peygamber için bir teselli mahiyetindedir; ona da öncekilere yapılan aynı şey yapılmaktadır.

وهو تسلية للنبي عليه الصلاة والسلام وما للحال لا يدخل إلا مضارعا بمعنى الحال، أو ماضيا قريبا منه وهذا على حكاية الحال الماضية.

Bu müfessire göre metin, cahillerin peygamberlerle alay etmesinin ardında beş sebep bulunduğunu açıklar: ibadetlere ve itaate katlanmanın ağır gelmesi, alışılmış batıl dinlerden vazgeçmenin zorluğu, peygambere itaat ve hizmet yükümlülüğünün güç gelmesi, peygamberin çoğunlukla maddi güçten ve yandaştan mahrum olması, ve son olarak Allah'ın onları yardımsız bırakıp kalplerine küfür ve cehalet sevkleri koyması. Bu son sebep asıl sebep olarak nitelendirilir. Bu durumun Hz. Peygamber'e teselli olarak zikredildiği belirtilir.

والخامس : خذلان الله لهم وإلقاء دواعي الكفر والجهل في قلوبهم ، وهذا هو السبب الأصلي

Kurtubî, 'يا حسرة على العباد' ifadesindeki kıraat farklarını ele alır: bazı kurrâ hâ harfini sakin okumuş, bunun beyanı ve anlamı zihinde daha iyi yerleştirmek için yapıldığını belirtir. Ayrıca 'على العباد' ifadesinin 'الحسرة'ye bağlı olabileceği gibi mahzuf bir öğeye de bağlanabileceğini, İbn Abbas ve Dahhâk'ten 'يا حسرة العباد' şeklinde izafetle okunduğunu nakleder. Bu durumda العباد kelimesinin ya fail ya da mef'ûl olarak yorumlanabileceğini, her iki ihtimalin de azaba şahit olan kulların hasret duyacağı veya onlara acıyanların hasret duyacağı anlamına geldiğini açıklar.

وقرأ بن هرمز ومسلم بن جندب وعكرمة : يا حسرة على العباد بسكون الهاء للحرص على البيان وتقرير المعنى في النفس