Bu müfessire göre ayet, Peygamber'e (s.a.v.) kendisine iman edip getirdiklerini tasdik eden kullara namazı hadleriyle ayakta tutmalarını ve Allah'ın kendilerine rızık olarak verdiği malından gizli ve açık infak etmelerini emretmesini söylemesini bildirmektedir. Bu müfessire göre burada kastedilen, kıyametin geleceği günde artık dostluk ve şefaatin fayda vermeyeceği, sadece adalet ve hesabın (kısasın) geçerli olacağıdır; bu yüzden mü'minlerin bu emirleri dünyada yerine getirmesi istenmektedir.

فليقيموا الصلوات الخمس المفروضة عليهم بحدودها، ولينفقوا مما رزقناهم فخولناهم من فضلنا سرا وعلانية، فليؤدوا ما أوجبت عليهم من الحقوق فيها سرا وإعلانا

Zemahşerî'ye göre âyette geçen 'yukîmû ve yünfikû' fiilleri, aslında başına lam-ı emir gelen 'liyükîmû ve liyünfikû' anlamındadır ve bu ifade 'kul' (de ki) fiilinin mekulü'l-kavli konumundadır. Lam'ın hazfi caiz olmuştur çünkü baştaki 'kul' emri bu lam'ın yerini tutan bir ivaz (karşılık) sayılmıştır; eğer söz başında bu emir olmadan doğrudan söylenseydi lam'ın hazfi caiz olmazdı.

وجوزوا أن يكون يقيموا وينفقوا ، بمعنى : ليقيموا ولينفقوا ، ويكون هذا هو المقول ، قالوا : وإنما جاز حذف اللام ، لأن الأمر الذي هو { قل } عوض منه ، ولو قيل : يقيموا الصلاة وينفقوا ابتداء بحذف اللام ، لم يجز

Bu müfessire göre ayetteki 'ibâd' (kullar) lafzı, Kur'an'ın çoğu yerinde olduğu gibi burada da müminler anlamındadır. Ayrıca ayette geçen infak emri, ahiret gününde artık alışverişin, fidye vermenin ve dostluğa dayalı yardımlaşmanın mümkün olmayacağına işaret eder; bu nedenle kişi dünyada mallarını infak ederek o günün karşılığını önceden hazırlamalıdır.

قال أبو عبيدة : البيع ههنا الفداء والخلال المخالة ، وهو مصدر من خاللت خلالا ومخالة ، وهي المصادقة . قال مقاتل : إنما هو يوم لا بيع فيه ولا شراء ولا مخالة ولا قرابة

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'sırren ve alâniyeten' ifadesi İbn Abbas ve diğerlerine göre zekâtı; cumhura göre ise gizli ve açık olan her ibadeti (sır=gizli olan, alâniye=görünen) ifade eder. Kâsım b. Yahyâ'ya göre sır nafile, alâniye ise farz olan ibadettir. 'Yukîmû's-salâte' ifadesi ise 'onlara namazı kılmalarını söyle' anlamındadır ve emrin cevabı olarak takdir edilen bir şart cümlesi gibi anlaşılır.

وقال الجمهور : السر ما خفي والعلانية ما ظهر وقال القاسم بن يحيى : إن السر التطوع والعلانية الفرض

İbn Kesîr, ayetteki 'alışveriş ve dostluğun olmayacağı' ifadesini, kıyamet günü hiç kimseden kendini kurtaracak bir fidye kabul edilmeyeceği, ne dostluğun ne de bir yakınlığın kişiyi cezadan kurtaramayacağı şeklinde açıklar. İbn Cerîr'in görüşünü nakleder: orada bir dostun kusuru bağışlayacağı bir dostluk ilişkisi yoktur, aksine sadece adalet ve hak vardır. Katâde'den de dünyadaki dostlukların ahirette ancak Allah için olanının fayda vereceği, diğerlerinin kesileceği rivayetini aktarır. Sonuç olarak, kişi kâfir olarak Allah'a kavuşursa ne fidyenin ne dostluğun ne de şefaatin fayda vermeyeceğini belirtir.

يقول ليس هناك مخالة خليل فيصفح عمن استوجب العقوبة عن العقاب لمخالفته بل هناك العدل والقسط

Beydâvî, 'kulларıma' ifadesindeki tahsisin onları şereflendirmek ve kulluk haklarını hakkıyla yerine getirenler olduklarına dikkat çekmek için yapıldığını belirtir. 'Kul' fiilinin mef'ûlünün hazfedildiğini, bunun 'yukîmu's-salâte ve yünfikû' cümlesiyle delâlet edildiğini, bunun da müminlerin Resûl'e itaatinin fiillerinin emirden ayrılmaz olması derecesinde olduğunu gösterdiğini açıklar. 'Sirran ve alâniyeten' kelimelerinin mastar, hal veya zarf olarak farklı i'rab ihtimallerini verir ve vacip infakın açık, nafile infakın gizli yapılmasının daha sevimli olduğunu belirtir. Ayrıca 'lâ bey'a fîhi' ifadesinin, o günde ne alışverişle ne de dostlukla fayda sağlanamayacağını, ancak Allah rızası için yapılan infakın fayda vereceğini ifade ettiğini söyler.

خصهم بالإضافة تنويها لهم وتنبيها على أنهم المقيمون لحقوق العبودية، ومفعول قل محذوف يدل عليه جوابه: أي قل لعبادي الذين آمنوا أقيموا الصلاة وأنفقوا.