Bu müfessire göre metin, Allah'ın korkusu ve heybetinden kaynaklanan endişe ve sarsıntı hâlinin ardından, rahmet ve mağfiretin zikredilmesine işaret etmektedir. Yani ayette önce bir kaygı/ürperti hâli anlatılmış, ardından bu hâlin rahmet ve bağışlanma vaadiyle dengelenip yumuşatıldığı belirtilmiştir.

بذكر رحمته ومغفرته بعد القلق والاضطراب من خشيته

Bu müfessire göre 'ilâh' kelimesi vecd/dehşet anlamındaki vehm/veleh köküyle ilişkilidir; yaratılmışlar Allah'ın marifetine ulaşanlar ve mahrum kalanlar olarak ikiye ayrılır. Mahrum kalanlar cehalet karanlığında şaşkın kalırken, marifete ulaşanlar nur meydanlarında kendinden geçip fani olurlar; böylece bütün yaratılmışların O'nun marifetinde 'vâlih' (şaşkın/vecde düşmüş) olduğu, dolayısıyla gerçek ilahın yaratılmışlar için O olduğu sonucuna varılır.

أنه مشتق من الوله وهو ذهاب العقل واعلم أن الخلق قسمان : واصلون إلى ساحل بحر معرفته ومحرومون فالمحرومون قد بقوا في ظلمات الحيرة وتيه الجهالة فكأنهم فقدوا عقولهم وأرواحهم

Kurtubî'ye göre 'zikrullah ile kalplerin huzura kavuşması' ifadesi çeşitli şekillerde yorumlanmıştır: kimileri bunu Kur'an okumak, kimileri Allah'ın emri, kimileri O'nun vaadi, kimileri de Allah'ın adıyla yemin etmek olarak açıklamıştır. Ayrıca bu huzurun, Allah'ın lütuf ve nimetinin zikriyle oluştuğu, tıpkı adalet ve intikamının zikriyle kalplerin ürpermesi gibi olduğu da söylenmiştir. Mücahid bu ayetteki kişilerin Hz. Peygamber'in ashabı olduğunu belirtmiştir.

قال مجاهد وقتادة وغيرهما : بالقرآن وقال سفيان بن عيينة : بأمره مقاتل : بوعده بن عباس : بالحلف باسمه أو تطمئن بذكر فضله وإنعامه كما توجل بذكر عدله وانتقامه وقضائه

Bu metinde İbn Kesîr, 'İlâh' (Allah) isminin dilsel kökeni hakkında birkaç görüş nakleder: kelimenin 'lâhe yelûhu' (gizlenmek) kökünden, ya da yavru hayvanın annesine düşkün olması anlamındaki 'eliḥe'den geldiği söylenmiştir; buna göre kullar da Allah'a yalvarmaya düşkündürler. Bir başka görüşe göre ise kelime, bir kimsenin başına gelen bir işten korkup sığınması anlamındaki 'eliḥe'den gelir; bu durumda bütün mahlukatı her türlü zarardan koruyan sığınak Allah'tır.

قال وقيل من لاه يلوه إذا احتجب وقيل اشتقاقه من أله الفصيل أولع بأمه والمعنى أن العباد مألوهون مولعون بالتضرع إليه في كل الأحوال قال وقيل مشتق من أله الرجل يأله إذا فزع من أمر نزل به فألهه أي أجاره فالمجير لجميع الخلائق من كل المضار هو الله سبحانه

Beydâvî'ye göre kâfirlerin âyet istemesi mucizelerin ortaya çıkmasından sonra bir tür inatla âyet dayatmasıdır; Allah'ın dilediğini saptırması bu kimselerin bu vasıfta olması nedeniyledir ve her âyet gelse de hidayet bulmazlar, hidayete yönelenler ise gelen delillerle veya daha azıyla bile hakka dönenlerdir. Kalplerin Allah'ı zikirle huzur bulması; O'na ünsiyet, itimat ve ricâ duymak, ya da haşyetten sonra rahmetini hatırlamak, ya da varlığına ve birliğine delalet eden delilleri zikretmek, ya da mucizelerin en kuvvetlisi olan Kur'an'ı zikretmek şeklinde yorumlanabilir. Salih amel işleyip iman edenler için 'tûbâ' ve güzel akıbet vaadi, cümlenin mübtedâ-haber yapısıyla açıklanmıştır.

قل إن الله يضل من يشاء باقتراح الآيات بعد ظهور المعجزات. ويهدي إليه من أناب أقبل إلى الحق ورجع عن العناد

Taberî bu ayette 'kalplerin huzur bulması ve yatışması' ifadesinin Allah'ı zikretmekle gerçekleştiğini belirtir. Ayrıca bazı âlimlerin bu ifadeyi özel olarak Hz. Peygamber'in ashabının kalplerine hamlettiğini de nakleder.

سكنت إلى ذكر الله، واستأنست به