Taberî, Neml 53. ayette kurtarılan müminlerin, Salih peygamberi tasdik edip iman etmeleri sebebiyle Semud kavmine gelen azaptan korunduklarını belirtir; aynı şekilde Hz. Muhammed ve ona tabi olanların da, kavminin müşriklerine azap indirildiğinde kurtarılacağını ifade eder. Ayrıca Salih kavmine azap indirilince kendisinin ve müminlerin Şam'a göç ederek Filistin Remlesi'ne yerleştikleri nakledilir.

وكانوا يتقون بإيمانهم، وبتصديقهم صالحا الذي حل بقومهم من ثمود ما حل بهم من عذاب الله، فكذلك ننجيك يا محمد وأتباعك، عند إحلالنا عقوبتنا بمشركي قومك من بين أظهرهم. وذكر أن صالحا لما أحل الله بقومه ما أحل، خرج هو والمؤمنون به إلى الشام، فنزل رملة فلسطين.

Bu müfessire göre iman kavramı hem itikadı hem ameli kapsar; velinin niteliği anlatılırken onun her halükârda muttaki olduğu belirtilir. İlim makamındaki takva, Allah'ın celalini tam kavrayamayacağını bilip O'nu bilinen sıfatlarla sınırlamamak, ibadeti de O'na yaraşır hizmetin ölçüsüyle sınırlı görmemekten ibarettir; bu yüzden veli sürekli havf ve takva makamındadır.

فالصديق إذا وصف الله سبحانه بصفة من صفات الجلال ، فهو يقدس الله عن أن يكون كماله وجلاله مقتصرا على ذلك المقدار الذي عرفه ووصفه به

Bu bölümde Kurtubî, Salih peygambere iman edenlerin sayısının rivayete göre dört bin kişi olduğunu, geri kalanların bedenlerinde çıkan çıbanlar (hıraç) sebebiyle helak olduklarını nakleder. Bu çıbanların ilk gün kırmızı, ertesi gün sarı, üçüncü gün siyah olduğu, devenin kesilişinin çarşamba günü, helakin ise pazar günü gerçekleştiği anlatılır. Cebrail'in bir sesle bağırması üzerine çıbanların patladığı ve halkın öldüğü, Salih'in iman edenlerle birlikte Hadramut'a gidip orada vefat ettiği belirtilir.

قيل : آمن بصالح قدر أربعة آلاف رجل والباقون خرج بأبدانهم في قول مقاتل وغيره خراج مثل الحمص وكان في اليوم الأول أحمر ثم صار من الغد أصفر ثم صار في الثالث أسود وكان عقر الناقة يوم الأربعاء وهلاكهم يوم الأحد

Bu pasajda İbn Kesîr, Ubâde b. es-Sâmit'in Hz. Peygamber'e ayetin manasını sorduğuna dair bir rivayet nakletmektedir. Rivayet, Ahmed b. Hanbel'in Müsned'inden senedi ile aktarılmış olup ayetin tefsirine dair Hz. Peygamber'in cevabına zemin hazırlamaktadır. Metin bu haliyle bir isnad ve rivayet aktarımından ibarettir, doğrudan bir yorum içermemektedir.

حدثنا عفان حدثنا أبان حدثنا يحيى عن أبي سلمة عن عبادة بن الصامت أنه سأل رسول الله صلى الله عليه وسلم فقال رسول الله أرأيت قول الله تعالى

Beydâvî'ye göre 'Allah'ın velileri' ifadesi, Allah'ı itaatle veli edinen ve Allah'ın da onları ikram ile veli kıldığı kimseleri ifade eder; bunlara korku ve hüzün isabet etmez çünkü ne kötü bir şeyin gelmesinden korkarlar ne de umdukları bir şeyin kaçmasından hüzünlenirler. Ayetteki 'iman edip takva sahibi olanlar' ifadesi bu velayetin/tevellânın açıklaması (beyan) olarak gelmiştir; dünyadaki müjde Allah'ın kitabında, peygamberin diliyle verilen müjdeler, salih rüyalar ve keşiflerle, âhiretteki müjde ise ölüm anında ve meleklerin karşılamasıyla gerçekleşir.

ألا إن أولياء الله الذين يتولونه بالطاعة ويتولاهم بالكرامة. لا خوف عليهم من لحوق مكروه. ولا هم يحزنون لفوات مأمول.