Bu müfessire göre âyetteki 'el-husnâ' ihsan ehli için Allah'ın hazırladığı cennet, 'ziyade' ise buna ek olarak Allah'ın vechine bakmaktır. Taberî bu görüşü, Ebu Bekir, Huzeyfe, Ebu Musa el-Eş'arî, İbn Ebî Leylâ ve Hasan gibi selef isimlerinden nakledilen çok sayıda rivayetle destekler.

فقال بعضهم: الحسنى: هي الجنة، جعلها الله للمحسنين من خلقه جزاء، والزيادة عليها النظر إلى الله تعالى.

Râzî'ye göre "li'l-lezîne ahsenû'l-hüsnâ ve ziyâde" ayeti, iyilik yapanlara güzel karşılığın (cennet) verileceğini ve buna ilaveten bir ziyadenin (Allah'ın cemaline bakış/rü'yet) bağışlanacağını bildirir. Ayrıca ayet, iyi ameli işleyenin de kötü ameli işleyenin de karşılığının kendi fiillerinin cinsinden olacağına, ancak Allah'ın iyiliğe kat kat fazlasıyla, hatta beklenenin üstünde mükafat vereceğine işaret eder. Metinde ayrıca bu ayetin, sadece marifet ve ikrarla yetinen kişinin de muhsinlerden sayılabileceğine ve böylece büyük günah sahibi namaz ehline de Allah rahmetinin ulaşacağına delil olarak kullanıldığı aktarılır.

أي نجازيهم بالإحسان إحسانا وزيادة كما جعل الثواب للحسنة الواحدة عشرا ، وأكثر من ذلك

Kurtubî'ye göre ayetteki 'لا يرهق' ifadesi, cennet ehlinin yüzlerine mahşerde toz-toprak (غبار) veya alçaklık/zillet çökmeyeceğini anlatır; 'قتر' kelimesi toz, kararma, yüz karalığı veya duman gibi farklı şekillerde açıklanmıştır. Ayrıca ayetteki 'ziyade' kelimesinin Allah'ın cemaline bakış (rü'yetullah) olduğu, bu konuda Hz. Peygamber'den ve sahabeden gelen rivayetlerle desteklenerek en sahih görüş olduğu belirtilmiştir. Kurtubî, 'ziyade'nin nazar öncesi kederle ilişkilendirilmesini ise Kur'an'ın başka ayetleriyle çelişeceği gerekçesiyle eleştirmiştir.

روى مسلم في صحيحه عن صهيب عن النبي صلى الله عليه وسلم قال : ( إذا دخل أهل الجنة الجنة قال الله تبارك وتعالى تريدون شيئا أزيدكم فيقولون ألم تبيض وجوهنا ألم تدخلنا الجنة وتنجنا من النار قال فيكشف الحجاب فما أعطوا شيئا أحب إليهم من النظر إلى ربهم عز وجل

İbn Kesîr, ayetteki 'ziyade'nin cennet ehlinin kıyamet meydanlarında ve cennette Allah'ın vechini görmesi olduğunu, bu görüşün sahabe, tabiin ve ümmetin selefi arasında icma ile kabul edildiğini belirtir. 'Vech'e karartı ve toz bulaşmaması' ile kastedilenin, kâfirlerin yüzlerini kaplayan zillet ve karartının aksine, müminlerin ne zahirde ne bâtında herhangi bir hakarete uğramaması olduğunu açıklar.

وهذا بحمد الله مجمع عليه بين الصحابة والتابعين وسلف هذه الأمة كما هو متفق عليه بين أئمة الإسلام وهداة الأنام

Beydâvî'ye göre 'dârü's-selâm' cennettir; bu isim ya zevalden ve afetten selamette olmasından, ya Allah'a izafetle şereflenmesinden, ya da içine girenlere Allah ve meleklerin selam vermesinden dolayı verilmiştir. Hidayetin meşiyyete tahsis edilmesi, davetin ise genel olması, emir ile iradenin farklı şeyler olduğuna ve ısrarla sapıklıkta kalanın Allah tarafından irade edilmiş bir hidayeti bulunmadığına delildir. Hüsnâ karşılığında verilecek 'ziyade' hakkında, fazladan mükâfat, on kattan yedi yüz kata kadar sevap, mağfiret ve rıza, ya da Allah'a kavuşma gibi çeşitli görüşler nakledilmiştir.

وفي تعميم الدعوة وتخصيص الهداية بالمشيئة دليل على أن الأمر غير الإرادة وأن المصر على الضلالة لم يرد الله رشده.

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen 'katar' (toz/is) yüzü karartan bir kir, 'zillet' ise alçalma ve utanç izidir; müminlerin yüzlerine bunların çökmemesi, Allah'ın rahmetiyle onları cehennem ehlini kaplayan şeyden kurtarmasıyla açıklanır. Ayrıca Yunus 26'daki ödüllendirme ifadesiyle bağlantı kurularak, Allah'ın vereceği karşılığın hem katlanmış sevap hem de bir lütuf fazlası içerdiği belirtilir. Bu bağlamda 'ef nan' kelimesinin özellikle ağaçtan ayrılan dalları ifade ettiği, çünkü yaprak ve meyve verenin bunlar olduğu, gölgenin de meyvenin de bunlardan elde edildiği açıklanır.

غبرة فيها سواد