Bu müfessire göre cennet ehlinin sözü olan 'دعواهم' ifadesi, Allah'ı tesbih ve tahmid etme hallerini, tarzlarını ve bu zikre devamlılıklarını ifade eder; bir şeyi devamlı isteyen kimseye 'müddei' denildiği gibi burada da bu kelimenin bu mülazemet ve devamlılığa kinaye olarak kullanıldığı belirtilir. Râzî, bazı müfessirlerin bu yüce ve mukaddes zikri sadece yiyip içme arzusuna bir işaret/alamet olarak yorumlamalarını şiddetle reddeder ve bunu çok zayıf bir görüş olarak nitelendirir; çünkü bu yorum, cennet ehlini yalnızca yeme-içme-cinsel arzu peşinde koşan varlıklar seviyesine indirger ki bu oldukça düşük (haset) bir yaklaşımdır. Ona göre gerçek anlam, saadetin zirvesinin Allah'ın celal ve ikram sıfatlarını marifetle ilgili olmasıdır.

واعلم أن هذا القول عندي ضعيف جدا ، وبيانه من وجوه : أحدها : أن حاصل هذا الكلام يرجع إلى أن أهل الجنة جعلوا هذا الذكر العالي المقدس علامة على طلب المأكول والمشروب والمنكوح ، وهذا في غاية الخساسة

Kurtubî'ye göre cennet ehlinin dualarının 'sübhânekellâhümme' (tesbih) ile başlayıp 'elhamdülillâhi rabbi'l-âlemîn' (hamd) ile bitmesi, onların bir şey istediklerinde talebi tesbih lafzıyla açıp hamd ile bitirmelerindendir. Ayrıca 'an' harfinin hafifletilmiş (tahfif edilmiş) 'enne' olduğu ve mânasının 'ennehu'l-hamdü lillâh' şeklinde olduğu belirtilir. Bu bağlamda tesbih, hamd ve tehlilin de bir tür dua sayılabileceği, kulun Allah'ı zikirle meşgul olmasının bizzat dua yerine geçtiği vurgulanır.

قال النحاس : مذهب الخليل وسيبويه أن أن هذه مخففة من الثقيلة والمعنى أنه الحمد لله

İbn Kesîr'e göre bu ayet cennet ehlinin durumunu anlatır; onlar bir şey istediklerinde 'sübhânekellahüm' derler, melekler istediklerini getirip selam verir, onlar da selamı iade eder, yiyip içtiklerinde ise Allah'a hamd ederler. Ayrıca ayette Allah'ın ezelde ve ebedde, yaratmanın başında ve kitabının başında hep hamd ile anıldığına, O'nun sürekli hamde ve ibadete layık olduğuna dair bir işaret bulunduğu belirtilir.

هذا فيه دلالة على إنه تعالى هو المحمود أبدا المعبود على طول المدى ولهذا حمد نفسه عند ابتداء خلقه واستمراره وفي ابتداء كتابه وعند ابتداء تنزيله

Beydâvî'ye göre 'yehdîhim rabbuhum bi-îmânihim' ifadesi, iman ve salih amel sahiplerinin imanları sebebiyle cennete ulaştıran yola sevk edilmelerini, ya da bildikleriyle amel etmeleri sonucu bilmediklerinin de kendilerine öğretilmesini (hakikatleri idrak etmelerini), ya da cennette isteyeceklerine ulaştırılmalarını ifade eder. Cennet ehlinin oradaki duası 'Sübhânekellahümme' ile Allah'ı tesbih etmeleri, aralarındaki veya meleklerin onlara yönelik tahiyyesi 'selam', ve son duaları da 'elhamdü lillahi rabbi'l-âlemîn' ile Allah'a hamd etmeleridir; bu, cennete girip Allah'ın azametini müşahede ettiklerinde O'nu tenzih etmeleri, sonra meleklerin onları selamla karşılaması, sonunda da ikram ve kerametlere nail olduklarında hamd etmeleriyle açıklanır.

يهديهم ربهم بإيمانهم بسبب إيمانهم إلى سلوك سبيل يؤدي إلى الجنة، أو لإدراك الحقائق كما قال عليه الصلاة والسلام «من عمل بما علم ورثه الله علم ما لم يعلم»

Taberî'ye göre cennet ehlinin duası 'sübhânellahümme' sözüyle başlar; onlar bir şey istediklerinde bu şekilde seslenirler ve istedikleri kendilerine gelir. Nihai duaları ise 'elhamdü lillahi rabbi'l-âlemîn' sözüyle son bulur. 'Sübhâneke' ifadesi, Allah'a müşriklerin yalan ve iftira ile isnat ettikleri şeylerden O'nu tenzih etme anlamı taşır; tahiyyeleri ise cennette meleklerin onlara selam vermesi ve bu selamı karşılıklı iade etmeleridir.

إذا أرادوا الشيء قالوا: اللهم فيأتيهم ما دعوا به

Zemahşerî'ye göre cennet ehlinin dualarının sonu olan tesbih ifadesi, birbirlerini selamla diriltmeleri anlamına gelir; bunun meleklerin onlara selamı ya da Allah'ın onlara selamı olduğu da söylenmiştir. Ayrıca 'أن' harfinin tahfif edilmiş 'enne' olduğu, aslında zamirin şân zamiri olduğu belirtilir. Diğer taraftan 'دعواهم' kelimesinin neden bu şekilde adlandırıldığı da açıklanır ve 'حصيد' kelimesinin, helâk edilenlerin kökten yok edilmişliğini temsil eden bir benzetme olduğu vurgulanır.

الحصيد : الزرع المحصود